یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٩ - نوع تضاد دنیا و آخرت و جمع میان آنها

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ٥٩

مَثَل مولوی بسیار عالی است که میگوید: مَثَل آخرت مثل خود قطار شتر است و مثل دنیا مثل پشکل و پشم شتر است. اگر قطار شتر را تحصیل کنی بالتبع پشکل و پشم هم خواهی داشت، اما اگر هدفت پشکل و پشم باشد به قطار شتر نخواهی رسید. اما آیات قرآن: ١. در سوره آلعمران، آیه ١٤٥، در ابتدا میفرماید:

ومن یرد ثواب الدنیا نؤته منها و من یرد ثواب الاخرة نؤته منها و سنجزی الشاکرین.

در اینجا همین قدر میگوید: هرکس هر پاداش و نتیجهای بخواهد همان را به او میدهیم، ولی پس از آنکه میفرماید:

و کأین من نبی قاتل معه ربیون کثیر فما وهنوا لما اصابهم فیسبیلاللَّه و ما ضعفوا و ما استکانوا واللَّه یحب الصابرین. و ما کان قولهم الّا ان قالوا ربنا اغفرلنا ذنوبنا و اسرافنا فی امرنا و ثبت اقدامنا و انصرنا علیالقوم الکافرین.

میفرماید:

فاتیهم اللَّه ثواب الدنیا وحسن ثواب الاخرة واللَّه یحب المحسنین.

تلویحاً میفهماند که اگر هدف آخرت باشد دنیا بالتبع میرسد و شاید جمله و سنجزی الشاکرین در آیه ١٤٥ اشاره به همین پاداشِ نخواسته است که به دلیل اینکه کفران مقام انسانیت نشده، این پاداش میرسد.

به هر حال مفاد آیه ١٤٥: ومن یرد ثواب الدنیا نؤته منها و من یرد ثواب الاخرة نؤته منها ... تا حدی با مفاد آیات سوره اسراء یکی است