یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٨٣ - رضا

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ٤٨٣

برای او چه مقدر کند.

٤. رضا با سعی و عمل هم منافی است بلکه با دفع بلا، بیماری یا جنگ و دفاع از دشمن، بلکه با تبلیغ و دعوت کافر و امر به معروف و نهی از منکر جاهل منافی است.

آیا معنی رضا این است که عالم را خدا آفریده و به دست خدا هم اداره میشود و خداوند بهتر از دیگران میداند که چگونه اداره کند، پس انسان باید به هر چه پیش میآید راضی باشد، نه درصدد دفع برآید و نه درصدد رفع بلکه همانطور که گفتهاند مثل ایوب باشد، اگر کرمی بر بدنش مینشیند آن کرم را دومرتبه سرجایش بگذارد؟ ٥. از طرف دیگر میبینیم اگر بخواهیم به همه چیز راضی باشیم گذشته از اینکه عملًا موجوداتی مهمل و معطل بار میآییم، با منطق دین که مشتمل بر دعوت و عمل و دعا و امر به معروف و تأثیر در تحول اجتماع است منافات دارد. قرآن میگوید: فان اللَّه لایرضی عن القوم الفاسقین. (توبه، ٩٦) ان تکفروا فان اللَّه غنی عنکم و لایرضی لعباده الکفر و ان تشکروا یرضه لکم. (زمر، ٧) لبئس ما قدّمت لهم انفسهم ان سخط اللَّه علیهم. (مائده، ٨٠) ذلک بانهم اتبعوا ما اسخط اللَّه و کرهوا رضوانه. (محمد، ٢٨) افمن اتبع رضواناللَّه کمن باء بسخط من اللَّه. (آل عمران، ١٦٢) در اسلام حب فیاللَّه و بغض فیاللَّه داریم: هل الایمان الّا الحب و البغض؟ در نهجالبلاغه میفرماید:

ایها الناس، انما یجمع الناس الرضا و السخط و انما عقر ناقة ثمود رجل واحد فعمّهم اللَّه بالعذاب ...

در حدیث است: