یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥ - دعا هم وسیله است و هم مطلوب - توفیق دعا و الهام دعا

آن یکی اللَّه میگفتی شبی

تا که شیرین گردد از ذکرش لبی

گفت شیطانش خمش ای سخترو

چندگویی آخر ای بسیارگو

این همه اللَّه گفتی از عتو

خود یکی اللَّه را لبیک کو

مینیاید یک جواب از پیش تخت

چند اللَّه میزنی با روی سخت

او شکسته دل شد و بنهاد سر

دید در خواب او خَضِر را در خُضَر

گفت هین از ذکر چون واماندهای

چون پشیمانی از آن کش خواندهای

گفت لبیکم نمیآید جواب

زان همی ترسم که باشم رد باب

گفت خضرش که خدا گفت این به من

که برو با او بگو ای ممتحن

نی که آن اللَّه تو لبیک ماست

آن نیاز و درد و سوزت پیک ماست

نی تو را در کار من آوردهام

نه که من مشغول ذکرت کردهام

حیلهها و چارهجوییهای تو

جذب ما بود و گشاد آن پای تو

ترس و عشق تو کمند لطف ماست

زیر هر یارب تو لبیکهاست

جان جاهل زین دعا جز دور نیست

زان که یارب گفتنش دستور نیست

بر دهان و بر لبانش قفل و بند

تا ننالد با خدا وقت گزند