آية اللّه‌ مظاهرى: ازقرآن شريف استفاده مى‌شود كه اوامر و نواهى پيامبراكرم(ص) درهمه امور و از جمله در امر حكومت را همگان قبول كنند،حتى اگر برضرر آنها باشد. اين ضرر اعمّ از ضرر جانى و مالى و آبرويى و غير اين هاست: {النّبى اولى بالموءمنين من انفسهم } (٦١)، {ماكان لموءمن ولا موءمنة اذا قضى اللّه و رسوله } {امراً ان يكون لهم الخيرة من امرهم } (٦٢)و آنچه كه درمورد اولويّت نبّى اكرم(ص) نسبت به موءمنان گفته شده كه«اين اولويّت ناظر به مسائل عمومى و اجتماعى موءمنان است، نه امور شخصيّه آنان از قبيل مال و خانه وناموس آنان»، حرفى است نادرست و تقييد بدون دليل آيه شريفه است، چنان كه استاد بزرگوار ما و مفّسر عظيم الشأن مرحوم علامه طباطبايى ـ قدس اللّه نفسه الزكيه ـ درتفسير شريف الميزان در ذيل آيه شريفه فرموده اندكه «اين اولويّت، مطلقه و درتمام امور دين و دنياى انسان‌ها جارى است» (٦٣)و هيچ دليلى برانحصار آيه شريفه درامر خاصّى نظير تدبير امور اجتماعى يا مسأله قضاوت و يا امر ديگرى وجود ندارد.اين مطلب جاى تعجب نيست، چرا كه پيامبر(ص) نماينده خداوند است و جز خير و صلاح فرد و جامعه را درنظر نمى‌گيرد .بنابراين همين اولويت در مسير منافع‌بشرخواهد بود.

مسأله «اولويّت برموءمنان»، پس از نبىّ اكرم(ص) به معصومان(ع)

(٦١) سوره احزاب،آيه٦.
(٦٢) همان،آيه٣٦.
(٦٣) الميزان،ج١٦،ص٢٧٦.