{فتمسّكم النار } /هود،١١٣؛ {و لاتطيعوا امر المسرفين الذين يفسدون فى الارض وَ لايُصْلِحُون } /شعراء،١٥١ ـ ١٥٢؛ {فاصبر لحكم ربك و لاتطع منهم آثماً أوكَفُوراً } /انسان،٢٤؛ {ولاتطع من اغفلنا قلبه عن ذكرنا وَ اتَّبَعَ هواه و كان أمره فرطاً } /كهف،٢٨؛ {الم ترالى الذين يزعمون أنهم آمنوا بمآ انزل اليك وَ مآ أنزل من قبلك يريدون ان يتحا كموا الى الطاغوت و قد أمروا ان يكفروا به و يريدُ الشيطان أن يضلّهم ضلالا بعيداً } /نساء،٦٠؛ {ان الذين توفّاهم الملائكة ظالمي أنفسهم قالوا فيم كنتم قالوا كنا مستضعفين فى الارض. قالوا: أ لم تكن ارض اللّه‌ واسعةً، فتهاجروا فيها فَاُولئك مأواهُمْ جهنم و سآءت مصيراً } /نساء،٩٧.

مقدمه پنجم: اگر دليلى برنصب نداشته باشيم و فرض آن باشد كه اقامه حكومت لازم باشد، راهى به جز راهى كه عقلاى عالم انتخاب كرده اند، درپيش نداريم و آن راه«انتخاب» است ميان «انتصاب» و «انتخاب» راه سومى نيست، مگر آن كه بگوييم حكومت و نظام لازم نيست، كه اين قطعاً منتفى است و يا بگوييم تن دادن به نظامهاى غير اسلامى اختياراً جايز است، كه در مقدمه چهارم آن را رد كرديم. بنا براين راه منحصر به فرد در عصرغيبت، رجوع به انتخاب مردم است كه در شريعت به عنوان «بيعت» مطرح شده است.

مقدمه ششم:چنانچه انتخاب همه مردم ـ بالاجماع ـ ممكن نباشد كه نيست، خواه ناخواه به درجه نازله آن ـ كه انتخاب اكثريت است ـ ، بايد بسنده كرد، و اگر اين هم ممكن نبود، بايد به انتخاب جمع عظيمى كه رقيبى نداشته باشند، اكتفا كرد كه درجه نازله اكثريت است، ولى به اين شرط كه در مقابل اين جمع عظيم، اكثريتى نباشد كه كس ديگرى را انتخاب كرده باشند.

به اين ترتيب انتخاب راهى است مشروع براى نصب ولى امر و عملا الان درجمهورى اسلامى همين راه طى مى‌شود، گرچه فقهاى معاصر ـ