انسان اینستکه برادرکش ، پریشان ، در بدر ، سرگردان باشد برای همیشه ، ایده‌آل انسان رسیدن به جامعه بی طبقه است ، یعنی جامعه بدون تضاد درونی‌ [١] .
مدعی میگوید : آن مدینه فاضله یعنی پوچ ، چرا مرا به آینده حواله میدهی‌ ، بگو الان چه هست ؟ او میگوید : می‌پذیرم که انسان معاصر انسان را میکشد ولی نمی پذیرم که‌ کشتار و برادر کشی در ذات انسان است .
مدعی می‌گوید : پس چرا هابیل قابیل را کشت ( که عکس صحیح است ) .
مجادل جواب میدهد : اینها اسطوره است ، اسطوره چیزی را برای ما روشن‌ نمی کند . مدعی میگوید ، مگر " ایسم " ها و " لوژی " ها روشن کرده‌اند ؟ مگر افلاطون و مارکس روشن کرده‌اند ؟ اینها هم در حد خواب و خیال است‌ ، بعد میگوید : آن مدینه فاضله کجاست و کدام خط انسان را به آنجا میبرد ؟ مجادل جواب میدهد : شهر زیبا و نیک افلاطون ، یا جامعه بی طبقه مارکس‌ ، خطی نیست که من و شما یک تنه یا دو تنه سوار یک اتوبوسش بشویم و برویم ، این خط یک اتوبوس بیشتر ندارد ، این اتوبوس در لحظه‌ای تاریخی‌ ( یعنی اختیاری ما هم نیست ) سر ساعت معین ناگهان راه می‌افتد ، افراد قشری که در عمرشان اتوبوس سوار نشده‌اند زیر چرخ این اتوبوس له میشوند ، اما انبوه مردم ( توده مردم ) همه باهم سوارش میشوند و به سوی مقصد تاریخی خویش پیش میروند .
مدعی میگوید : باز حواله به آینده‌داری میدهی و اینها هم که همه وعده‌ است ، یک امر عینی بیاور .
مجادل جواب می‌دهد و میگوید : همه‌اش هم آینده نیست ، بالفعل هم هست‌ . بعد میگوید : من اصطلاحی دارم که این اصطلاح مال خودم است ، و آن‌ اینستکه : ما ، دو زمان داریم یک زمان تقویمی و دیگر زمان تاریخی . زمان‌ تقویمی زمانی است که بحسب تقویم تقویم تعیین میشود و شمار سال بیان‌ میشود مثلا سال ١٣٥٦ ، در زمان تقویمی همه مردم هم زمان با یکدیگر هستند ، همه جامعه‌ها در یک زمان تقویمی زندگی میکنند ، ولی زمان تاریخی چیز دیگری است ، یعنی مراحل تطور تاریخ از نظر مراحل تاریخ جامعه‌ها در یک‌ زمان زندگی نمی کنند ، خیلی جامعه‌ها هستند که در قرن ١٥ - ١٦ بلکه در قرنهای قبل از میلاد زندگی میکنند ، و جامعه‌هائی هم هستند که به آن لحظه‌ تاریخی خودشان رسیده‌اند و میتوانید بروید تماشا کنید ( یعنی جامعه‌های‌ کمونیستی ) . بعضی ملتها به لحظه تاریخی خود رسیده و سوار اتوبوس شده‌اند و به شکل ایده‌آل بسی نزدیک شده‌اند . نمیگوید

[١] جدال با مدعی - چاپ اول - ص ٤٩ و . ٥٠