یعنی به چیزی که مارکس به دنبال فوئر باخ آنرا پراکسیس نامید " . پس‌ پراکسیس یعنی عمل و تعهد ، البته نه مطلق عمل ، در اینجا باید اصطلاح‌ خاص فوئر باخ و مارکس را در مورد این تعبیر درک کرد :

پراکسیس :

پراکسیس ، به طوریکه می‌گویند مثل اکثر لغات فلسفه جدید ، یک ریشه‌ یونانی دارد و به معنای عمل است ، در صورتیکه خود ، مقصد برای خود باشد ، نه عملی که مقدمه یک عمل دیگر است ، ولی در اصطلاح مارکس و فوئر باخ‌ ، پراکسیس یک مفهوم خاص دارد . عجالتا ما آن را به همان معنی عمل و تعهد بکار می‌بریم ولی بحث را از یک نقطه دورتری شروع می‌کنیم :

تاریخچه پراکسیس :

آندره پی یتر پراکسیس را به معنی فلسفه عمل ( و نه عمل ) بکار می‌برد ، این فلسفه عمل یک سابقه تاریخی دارد که هر چند اصطلاح پراکسیس را به کار نمی برده‌اند ولی اصل فکر وجود داشته است و یکی از جاهای اساسی که علم‌ جدید از علم قدیم و منطق جدید از منطق قدیم راهش را جدا کرد در همین جا است ، این مطلب تاریخچه‌ا ی دارد : تاریخچه آن از این قرار است که ، منطق قدیم ما ، از اول از علم شروع می‌شود ، در ابتدا می‌گویند علم یا تصور است یا تصدیق ( گو اینکه می‌گویند این تقسیم بندی از فارابی شروع شده‌ است ولی مسلما اصل منطق روی همین مبنا بوده و فارابی آن را تنظیم کرده‌ است . ) و هر کدام از اینها یا بدیهی هستند یا نظری ، بعد هم برهان‌ اقامه می‌کنند که همه تصورها یا تصدیق‌ها نمی توانند بدیهی باشند و الا هیچ‌ مجهولی نخواهیم داشت ، و همه هم نمی توانند نظری باشند ، چون در این‌ صورت هیچ معلوم تصوری یا تصدیقی نمی توانیم داشته باشیم و حال آن که‌ اجمالا می‌دانیم بعضی معلومات تصوری و بعضی معلومات تصدیقی هستند ، بنابراین تصور و تصدیق بر دو قسمتند ، بدیهی و نظری ، بعد می‌گفتند تصورات نظری را از تصورات بدیهی به دست می‌آوریم ، یعنی راه کشف‌ تصورات نظری تجزیه و تحلیل کردن آنهاست تا منتهی شود به تصورات بدیهی‌ ، و راه به دست آوردن تصدیق‌های نظری هم تحلیل کردن آنهاست ( به شکل‌ دیگر ) تا منتهی شوند به تصدیق‌های نظری . پس در منطق قدیم اندیشه را کلید اندیشه می‌دانستند ، اندیشه‌ای که‌ احتیاج به کلید دارد همان اندیشه‌های نظری است ، و کلید آنها اندیشه‌های‌ بدیهی یا اندیشه‌های خود معیار در منطق جدید ، یک دگرگونی و تحول عظیم در این جهت پیدا شد ، و از اول آمدند به تقدیم عمل بر اندیشه قائل شدند و گفتند اندیشه را از عمل باید به دست آورد ، یعنی باید روش استقرائی و روش تجربی ( که البته آنها بین استقراء و تجربه هم فرق نمی گذارند ) را به کار بست و در روش تجربی تکیه بر عمل است و عمل بر علم مقدم است که‌ این مطلب به تعبیرات گوناگون بیان می‌شود .