در کتابی بنام " جدال با مدعی " درباره مسئله پوچی و عدم پوچی نسبة خوب بحث شده است ، برای اینکه طرز تفکر مارکسیستها روشن شود قسمتهائی‌ از آن کتاب نقل میشود . در این کتاب از سؤال کننده بعنوان " مدعی " یاد میشود و از پاسخ دهنده بنام " مجادل " . مدعی ، مدعی است که زندگی‌ اساسا پوچ است ، و همیشه بدبختی و تیره روزی برای انسان آورده است و امیدی هم نیست که غیر از این چیزی باشد ، بنابراین ، وظیفه یک انسان‌ خردمند که به کمال خردمندی و علو فرهنگی رسیده باشد و بخواهد یک کار خردمندانه‌ای انجام داده باشد اینستکه اساسا با زندگی مبارزه کند و ریشه‌ آنرا قطع کند ، و همچنین اگر جامعه‌ای به این مقام شامخ خردمندی برسد باید دست به خودکشی بزند . معلوم است که اولین حرفی که به این شخص گفته میشود اینستکه اگر در ادعایت صادق هستی چرا خودت دست به خودکشی نمیزنی ؟ و [ لذا ] گفته‌ میشود : اینها مانند " ایده‌آلیستها " هستند که در عمل برخلاف مدعای‌ خویش رفتار میکنند و در واقع مدعای خویش را نقض میکنند . ولی اشکال بر اینها وارد نیست و خودکشی نکردن آنها مدعای آنها را نقض نمی کند ، زیرا که مدعای آن‌ها اینست که مقتضای خردمندی و علو فرهنگی اقدام به خودکشی‌ است و این ادعا منافات ندارد با این که در ضمن اعتراف کنند که انسان‌ اسیر حب بقاء و عشق به حیات نیز می‌باشد ، هر چند که به مقتضای خرد ، این عشق و علاقه را مضر و سبب بدبختی میداند و گاهی هم آرزو میکند که‌ ایکاش این عشق از دل او بیرون رود ولی نمیتواند خودش را از چنگال این‌ عشق رها بکند ، و گاهی وقتها خودش با خودش در جدال است عقلش با غریزه‌اش در جدال است ، عشق به حیات یک عشق درونی است در انسان و انسان را جبرا به سوی خودش میکشد ، و منافات ندارد که عقل و خرد انسان‌ یک جور حکم کند و غریزه انسان جور دیگری و مقایسه کردن وضع اینها با شکاکان غلط است ، چون در کار شک ، همه چیز مربوط به عقل و فکر است و به دو ناحیه مربوط نیست . بعد ، مجادل که میخواهد به مدعی جواب بدهد ، اینجور استدلال می‌کند و به‌ بیانی از راسل استناد میکند که میگوید : اشیاء بر دو قسمند ، بعضی دارای‌ ارزش درونی هستند و بعضی ارزش بیرونی [ مقصود همان ارزش با لذات و بالغیر است ] . مثلا عمل کشاورزی که برای تولید گندم است و تولید گندم‌ برای بدست آوردن آرد و خمیر و بالنتیجه نان ، و بدست آوردن نان برای‌ خوردن و زنده ماندن و زنده ماندن دیگر چرا ندارد و همه چراها لازم نیست‌ به یک چرائی منتهی شود ، چراها بالاخره به یک امر بالذات منتهی میشود ، و این ، معنایش اینستکه نان برای انسان ارزش دارد برای ادامه زندگی ولی‌ ادامه زندگی بذاته ارزش دارد . و اگر بخواهیم با تعبیرات خودمان مطلب‌ را ادا کنیم میگوییم : اساسا ارزش داشتن جز ملایمت با ذات انسان معنای‌ دیگری ندارد . اینکه انسان ذات را دوست دارد ، اختیاری انسان نیست و " چرا " در مورد آن معنی ندارد ، چون " چرا " در مورد اختیاری می‌آید ، انسان آفریده شده است با این حالت که خودش را دوست دارد و به حیات‌ خویش علاقه دارد ،