را به همه موجودات زنده نمیشود داد ، عالم اعتبار مخصوص به انسان است‌ ، آنهم به عقل عملی انسان .
بعد هم ایشان بحث ادراکات اعتباری را ادامه میدهند [١] که بیشتر بدرد علم اصول میخورد تا فلسفه اخلاق ، و آن مقداری که با فلسفه اخلاق‌ مربوط میشود همین مقداری استکه بیان شد .

" باید " های ثابت و " باید " های متغیر :

بعد ، ایشان میگویند : این " بایدها " و " نبایدها " را انسان برای‌ رسیدن به یک سلسله مقصدها اعتبار کرده است و از آنجا که مقاصد متغیر است ، قهرا احکام هم متغیر خواهد بود ، چون تا وقتی آن مقصد هست این " باید " هم هست ، وقتی آن مقصد تغییر کرد ، قهرا آن " باید هم " تغییر میکند و لهذا ایشان میگویند : ادراکات اعتباری برخلاف ادراکات حقیقی‌ ادراکات موقت و غیر جاویدند . و تقریبا به حرف اینجا میرسد که اخلاق و دستور نمیتواند جاوید باشد . بله . ایشان میگویند که اصول اعتبارات [ باقی است ] و یک سلسله اصول برای اعتبارات قائل هستند که لایتغیر است‌ اینها در حدود ٥ - ٦ اعتبار است ، اینها ثابت هستند و بقیه همه متغیر هستند [٢] این اعتبارات ثابت مثل اصل اعتبارات وجوب و یا اصل‌ استخدام و نظایر آنها هم که ایشان قائل هستند در بحث جاودانگی اخلاق دردی‌ را دوا نمی کند .
از اینجا ، ما باید وارد بحث " باید " ها بشویم ، بدون شک بعضی از بایدها فردی و جزئی است ، مثلا این شخص به درس معینی نیاز دارد ، میگوید : من باید بروم به این درس ، شخص دیگر به آن درس احتیاج ندارد میگوید : من نباید بروم به آن درس ، و اساسا دو شخص که با هم میجنگند هر کدام با " باید " می‌جنگند ، در این مطلب شکی نیست که بایدهای فردی‌

&gt که برای انسان پیدا میشود صحبت میکند . مسئله تداعی معانی یا انعکاس شرطی یک مطلب است و مسئله اعتبار و مجاز مطلب دیگر ، انعکاس‌ شرطی معنایش این است که چیزی بدنبال چیز دیگر می‌آید ولی در اینجا توالی‌ و بدنبال هم آمدن مطالب نیست ، بلکه چیزی را چیز دیگر میبیند ، یعنی آن‌ را به این ضمیمه میکند و حد یک شیئی را بشیئی دیگر می‌دهد ، نه اینکه‌ تصورها پشت سر یکدیگر می‌آیند که تدائی معانی است اینجا وحدت دو شیئی و " این آنست " است نه توالی چیزهای گوناگون در این روضه‌ها و مرثیه‌ها که باعث گریه میشود از همین راه است ، یک تعبیر شاعرانه می‌کنند و احساساتی که انسان راجع به آن مطلب دارد با احساساتی که نسبت به این‌ مفهوم دارد یکی میشود و باعث گریه میشود . [١] رجوع شود به " اصول فلسفه " ، اواخر مقاله ششم . [٢] البته ایشان راجع به این مسأله زیاد بحث نکرده‌اند ولی اساس‌ تئوریشان بر این است که ما دو گونه اعتبار داریم و برای اعتبارهای ثابت‌ به عدل و ظلم و امثال آن مثال می‌زنند و می‌گویند حسن عدل و قبح ظلم یک‌ امر اعتباری است ولی اعتبار ثابت ولایتغیر است ولی خیلی از اعتبارات‌ داریم که اینها اعتبارات متغیرند .