در این فصل کوچک که آندره پی یتر تحت عنوان " از مادیگرائی فلسفی به‌ مادیگرائی اقتصادی " مطرح کرده است چنین می‌خوانیم : [١] " معهذا استفاده از نظریات فوئرباخ توسط مارکس و انگلس به همین جا محدود نمی‌شد و نمی توانست هم محدود شود . " بشرگرائی واقعی " آنان‌ نمی‌توانست به یک

&gt است . و علم از آن علم است ، دریافت از آن نظر دریافت است که‌ حیثیت ذات علم حیثیت ثبات است ، یعنی اگر ثبات نمی بود علم نبود ، این که می‌گویید دریافت ، این دریافت واقعیت علم است . سؤال دوم : این یعنی چه ؟ علم کی ؟ جواب : علم ما - سؤال کننده : خوب ، تا ما هستیم این دریافت‌ها را داریم ، یک شخص‌ دیگر در شرائط دیگر یک دریافت دیگر دارد . این که می‌گویید " واقعیت‌ علم " یعنی چه ؟ علم مگر یک واقعیت مجرد دارد ؟ اگر روح بگویید ، بله‌ یک واقعیت مجرد دارد ، ولی علم که دیگر چیزی نیست ، یک سلسله قوانین‌ است در خارج . تا ما هستیم این قوانین به ما وابسته است ، ما که رفتیم‌ دیگر واقعیتی وجود ندارد . جواب : اگر ، قوانین در خارج است به شما که وابسته نیست ، آن که علم‌ نیست . معلوم بالعرض شما است . قانون که شما می‌گویید ، در خارج است ؟ سؤال کننده : نه . جواب : در کجا است ؟ &gt [١] این کلمات و این واژه‌هائی که در این قسمت بکار رفته است همه‌ معنی دارد . و نیز اینکه اینها تعبیر سوسیالیزم علمی را بکار می‌برند مقصودشان اینستکه : تمام این ایده‌ها را اگر کسی از این راه که ما میگوییم‌ دنبال نکند ، میشود خیالی ، هر چند همان هدفهای ما را دنبال کند ، چون‌ تنها دید اجتماعی ما ، دید علمی است و غیر آن خیالی ست ، مثلا کسانی که‌ طرفدار سوسیالیزم متدولی بدون ا ینکه توجه کرده باشند که سوسیالیزم با اقتصاد ارتباط دارد همین قدر میگویند سوسیالیزم باید برقرار شود ، بدون‌ اینکه شرائط اجتماعی و اقتصادی را در نظر بگیرند یا مثلا کسانیکه طرفدار عدالت هستند همگی دارای ایده‌های خیالی بوده‌اند . ( مارکسیستها ) معتقدند هر کس که از اول عالم تا به حال طرفدار عدالت بوده ، در واقع طرفدار یک رؤیای بی اساس بی پایه ، طرفدار چیزی بوده که امکان و قوع نداشته‌ است برای اینکه اینها سیر تحولات اجتماعی را در نظر گرفتند لذا رؤیائی‌ فکر میکردند و حرفهای آنها ارزش واقعی و عملی ندارد .