چنین می‌گوید : " از اینجا به بعد مارکس و انگلس از فوئر باخ فرا می‌گذرند و کار دگرگونی اندیشه هگل را به انجام می‌رسانند . در واقع فوئر باخ در حد طبیعت گرائی محدود مانده بود و در برابر مادی گرائی یعنی ادامه منطقی‌ آئین خود عقب می‌نشست زیرا چنان که انگلس گفته است وی فقط مادی گرائی‌ جامد و بی روح " سطحی " و " مبتذل " قرن هجدهم را می‌شناخت ( رجوع‌ شود به ضمیمه دوم و پنجم " .
می‌بینیم که اینها فوئر باخ را طبیعت گرا می‌نامند [١] . و خودشان را مادی گرا ، و حال آنکه هر دو یکی است . ولی خود این تعبیر نشان می‌دهد که‌ وقتی واژه " مادی گرائی " بکار می‌برند مقصودشان همان طبیعت گرائی است‌ به شکل کاملتر .
و سپس چنین می‌گوید : " مارکس و انگلس یک مادی گرائی نوین جدلی و تحول گرا جایگزین مکتب پیشین می‌کنند که پس از ریشه گرفتن از اندیشه هگل‌ به عقاید داروین خواهد پیوست " یعنی مارکس و انگلس دیالکتیک هگل را که براساس اندیشه بود براساس‌ عینیت و تبدل انواع قرار دادند که نظریه داروین هم آنرا تأیید کرد .

مادی گرائی و تحول :

در این قسمت آندره پی یتر به رابطه مادی گرائی و تحول اشاره کرده و چنین می‌گوید : " پس منظور از این مادی گرائی جدلی و تحول گرا که لنین و جانشینان وی‌ به حق آن را یکی از نکات اصلی مکتب مارکس دانسته‌اند چیست ؟ اساسا این‌ جدل هگل که در زمینه پندارها قرار داشت باید به زمینه تحول موجودات و انواع منتقل شود .
بدین ترتیب تمامی عالم چون ماده‌ای جلوه می‌کند که در حال " شدن‌ جاودانی " است " .
این همان " شدن " هگل است که به این صورت در آمده که تمام عالم یک‌ ماده است‌که در حال شدن جاودانی است . او می‌گفت در حال شدن جاودانی‌ است و ماده را یکی از مراحل می‌دانست ، اینها می‌گویند : نه ، ماده خودش‌ تمام هستی است و ماده در حال شدن جاودانی است .

تکامل :

در پایان این قسمت سؤالی مطرح شده است و آن اینکه چرا و چگونه این‌ دگردیسی عظیم در جهت خوش بینانه یک صعود دائمی انجام می‌شود [٢] .

[١] بعید نیست که مقصود از طبیعت گرائی ، برون گرائی در مقابل ذهن‌ گرائی و خردگرائی است که قبلا گفته شد فلسفه بودن خردگرا و فلسفه شدن‌ طبیعت گرا است و مقصود از ماده گرائی نیز در مقابل ایده گرائی است که‌ همان فلسفه اصالت ماده است . [٢] مارکس و مارکسیسم - صفحه . ٢٨