ولی درباب زندگی اجتماعی ، یک جامعه‌ای را نسبت به جامعه دیگر کاملتر شمردن نمی تواند یک امر واقعی باشد ، ممکن است به صورت یک امر قراردادی باشد پس تکامل اجتماعی اساسا یک امر بی معنی است . می‌گویند اگر تکامل اجتماعی بخواهد یک امر واقعی باشد ، اولا باید یک هدف مشترک‌ را برای جامعه‌ها در نظر بگیریم ، و فرض بکنیم جامعه‌ها یک اهداف مشترک‌ دارند و در واقع روی یک خط سیر می‌کند و در مسیر واحد به سوی هدفهای‌ مشترک پیش می‌روند ، و بعد هر جامعه‌ای نسبت به خودش و نسبت به‌ جامعه‌های دیگر ، به نسبت اینکه به آن هدفها نزدیک‌تر شده باشد می‌گوییم‌ کاملتر است و به هر نسبت که دورتر باشد می‌گوییم ناقص‌تر است ، پس‌ واقعی بودن تکامل فرع بر این است که برای جامعه‌ها هدفهای مشترک قائل‌ باشیم ، و چنین هدفهای مشترکی برای جامعه‌ها اساسا وجود ندارد .
دلیل دیگر اینکه می‌گویند در مفهوم تکامل ، " تعالی " مندرج است .
زیرا تکامل با گسترش فرق دارد ، تکامل از سطحی به سطح بالاتر رفتن است‌ ، و تعالی نیز به معنی بالاتر رفتن است . واضح است که این بالاتر رفتن‌ یک امر طبیعی و عینی نیست ، مثلا مقیاس مرکز زمین نیست که با دوری و نزدیکی به آن بشود سنجید . این بالا و پایین‌ها ، یک بالا و پایینهای قرار دادی است ، یعنی بستگی به این دارد که هر جامعه‌ای به حسب رسم و عادتش‌ چه چیز را بالا و چه چیز را پایین اعتبار کرده باشد و اینجور اعتبارها و ارزشها نسبی و متغیر است ، چه بسا در بعضی از جامعه‌ها به سوئی رفتن ترقی‌ شمرده شود و همان [ حرکت ] عینا از نظر گروه دیگر انحطاط و تنزل به‌ حساب آید ، برای اینکه برای آن گروه به حسب رسوم و عادات و معتقدات‌ پیشین و نظایر اینها ، چیزی بالا رفتن است و اگر جامعه به آن چیز برسد جامعه را مترقی می‌دانند ، عینا همان چیز از نظر گروه دیگر پایین رفتن‌ است ( مثلا بی حجاب بودن زنها برای متجددها ترقی و تعالی است و عده‌ دیگر آنرا تنزل و انحطاط می‌دانند ) . پس با اینکه ارزشها متغیر و نسبی‌ است و نمی شود ترقی و تکامل را یک امر مطلق گرفت و بطور مطلق بدون در نظر گرفتن خصوصیات جامعه‌ها گفت جامعه ترقی کرده یا تنزل کرده ، پس‌ ترقی و تکامل اجتماعی معنی ندارد . این دو دلیلی است که برای انکار تکامل آورده‌اند .
در این کتاب [١] ، به نظر می‌رسد که دو مطلب باهم مخلوط شده است‌ یکی همین مطلب که ذکر شد ( انکار تکامل بطور کلی ) دیگری نظریه‌ای که " توین بی " و دیگران در مورد دور اجتماعی دارند ، و معتقدند که جامعه‌ همیشه یک مسیر و دائره مسدودی را طی می‌کند ، اینها منکر تکامل نیستند ، اینها معتقدند که جامعه‌ها به تکامل می‌رسند ولی این تکامل ادامه پیدا نمی‌ کند ، قانون عالم بر اینستکه هر جامعه‌ای یک سیر تکاملی پیدا کند و به‌ یک مرحله خاصی از تکامل برسد و دو مرتبه دچار انحطاط شود ، مثل حیات‌ فرد که از ضعف و نقصی آغاز می‌شود ، بعد ، ضعف تبدیل به قوت و نقص‌ تبدیل به کمال می‌گردد دو مرتبه باز دوران ضعف و پیری فرا می‌رسد و به‌ مرگ منتهی می‌شود . این معنایش این نیست که تکامل وجود ندارد ، تکامل‌ وجود دارد منتهی مداوم نیست و در نهایت امر برگشت می‌کند

[١] اشاره به کتاب " زمینه جامعه شناسی " .