یکی از مباحث اساسی که در این کتاب مطرح شده بود ، بحثی بود تحت‌ عنوان " دو نوع فلسفه " . می‌گوید : تنها دو نوع فلسفه و دو نوع جهان‌ بینی در جهان وجود داشته است : فلسفه " بودن " و فلسفه " شدن " و یا به تعبیر دیگر فلسفه پندار ( یعنی فلسفه خردگرا ) و فلسفه زندگی ( یعنی‌ فلسفه طبیعت گرا ) .
این یک برداشتی است که اینها کرده‌اند . اینها دو برداشت غلط در مورد تقسیم فلسفه‌ها دارند : یک تقسیم غلط اینکه تمام فلسفه‌ها را به دو نوع ایده‌آلیسم و ماتریالیسم‌ تقسیم می‌کنند در صورتیکه این تقسیم از نظر ما درست نیست . چنین نیست‌ که هر سیستم فلسفی یا قائل به اصالت ایده و ذهن باشد و یا قائل به‌ اصالت ماده [١] .
تقسیم غلط دیگرشان این است که فلسفه‌ها را به دو نوع فلسفه " بودن " و فلسفه " شدن " تقسیم می‌کنند و در این تقسیم " بودن " را در مقابل‌ " شدن " قرار می‌دهند . آیا نقطه مقابل " هستی " ، " شدن " است یا " نیستی " ؟ واضح است که در مقابل " هستی " و " نیستی " و در مقابل " شدن " ، " نشدن " است . پس باید بگویند فلسفه هستی و فلسفه‌ نیستی یا فلسفه شدن و فلسفه نشدن . پس چرا " بودن " را در مقابل " شدن " قرار داده‌اند ؟ این ، یک ریشه ؟ لغوی دارد و یک ریشه فلسفی .
ریشه لغوی مطلب این است که در استعمالات لفظی برای بودن ، کلمه " کان " و برای شدن کلمه " صار " را بکار می‌برند . و ما " بودن " بمعنای مطلق هستی و وجود بکار می‌بریم اما اینها تصور می‌کنند که در ماده‌ " بودن " مفهوم ثبات خوابیده است و در ماده " شدن " مفهوم حرکت و تدریج و زمان خوابیده است . از نظر اینها " بودن " بمعنای یکنواخت‌ بودن است . البته این یک بحث لغوی است و ارزش چندانی ندارد که‌ درباره آن بحث شود و ممکن است در هر زبان و در هر لغتی خصوصیاتی مختص‌ به خود داشته باشد ، ولی بودن و شدن در فارسی و کون و صیرورت در عربی به‌ این معنی که اینها بکار می‌برند . نیست . در خود

[١] کلمه ایده یکی از لغاتی است که در طول تاریخ تحولات و تغییرات‌ بسیاری پیدا کرده و هر فیلسوفی آنرا بمعنای خاصی بکار برده است . مثلا خود افلاطون ایده را بمعنای مثل بکار برده است و مثل او ربطی به عالم ذهن‌ ندارد . ولی در عصر ما ایده را بمعنای ذهن و روح بکار می‌برند ( و اینها حتی از خدا هم تعبیر به ایده و ذهن می‌کنند ) و تصریح می‌کنند که فلاسفه‌ ایده‌آلیست کسانی هستند که روح را اصل و ماده را فرع می‌دانند و می‌گویند خدا خالق ماده است و فلاسفه ماتریالیست کسانی هستند که ماده را اصل‌ می‌دانند و می‌گویند ماده خالق روح است .