فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١٢ - داورى قرآن درباره صحابه

٥. گروهى كه كار نيك و بد را به هم آميخته اند(توبه/١٠٢).

٦. كسانى كه به هنگام آزمايش هاى سخت، در خطر بى ايمانى قرار مى گيرند.(آل عمران/١٥٤).

٧. فاسقان (تبهكاران) كه گفتار آنان پذيرفته نمى شود(حجرات/٦).

٨. آنان كه به زبان ايمان آورده اند، ولى ايمان به دلهاى آن ها راه نيافته است (حجرات/١٤).

٩. كسانى كه با پرداخت صدقه بايد دل آن هارا به دست آورد،تا همراهى خود را با مسلمانان حفظ كنند(توبه/٦٠).

١٠. كسانى از رويارويى با كفار مى گريزند(انفال/١٥).

وجود اين ده گروه حاكى از آن است كه ياران رسول خدا(صلى الله عليه وآله)يك دست نبودند، اگر در ميان آنان، انسان هاى والامقامى بود كه در پرتو دعاى آنان، باران مى باريد و نعمت فراوان مى شد، گروهى نيز بودند كه از نظر ايمان و عقيده، بسيار ناتوان و شايد فاقد آن بودند، اين ده گروه، افراد اندكى نبودند كه در مقابل ديگران، به حساب نيايند، بلكه هر يك براى خود، سازمان يافته بودند.

ابن هشام مى نويسد كه در جنگ احد، آنگاه كه نظر «عبدالله بن ابى» پذيرفته نشد، او با هفتصد تن از پيروانش، از نيمه راه برگشتند[١]، در اين صورت چگونه مى توان همه ياران رسول خدا(صلى الله عليه وآله) را عادل و دادگر و صادق و راستگو دانست؟