فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥١٦ - ب مَجازات قرآن

نگارش غريب القرآن مصروف داشته اند كه آخرين آنها غريب القرآن سيد محمدمهدى خرسان در دو جزء است.[١]

ب. مَجازات قرآن

دانشمندان شيعه، گذشته از تفسير«غريب القرآن»، به بيان مجازات قرآن، پرداخته اند. مقصود از «مجاز» چيزى است اعم از كنايه و استعاره و مجاز مرسل; از آنجا كه سخن عرب، مملوّ از اين دو پيرايه ادبى است كه نوعى ابزار براى تعبير مقاصد و از وجوه بلاغت به شمار مى رود، قرآن نيز از آن بهره كامل برده، و در مواردى از مجاز به صورت استعاره و احياناً به صورت مجاز مرسل، و يا كنايه بهره گرفته است و اما فرق اين سه، در چيست، در اين مورد بايد به كتاب هاى معانى و بيان مراجعه شود.

در هر حال ما به برخى از كتاب هايى كه دانشمندان شيعه در اين مورد نوشته اند، اشاره مى كنيم:

١. مجاز القرآن، نگارش شيخ النحويين يحيى بن زياد كوفى، معروف به فرّاء(متوفى سال٢٠٧) كه اخيراً در دو جلد، چاپ شده است.[٢]

٢. مجاز القرآن، نگارش محمد بن جعفر معروف به ابوالفتح همدانى.

نجاشى مى گويد او كتابى دارد به نام «ذكر المجاز من القرآن».[٣]

٣. مجازات القرآن، نگارش شريف رضى معروف به «تلخيص البيان فى مجازات القرآن». اين كتاب بهترين و نغزترين اثر در مورد مجازات قرآن است.