فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٧٢ - پاسخ

(وَلْيَحْكُمْ أهْلُ الإنْجِيلِ بِما أَنْزَلَ اللهُ فِيهِ)

«پيروان مسيح بايد به آنچه خداوند در آن نازل كرده حكم كنند».

در آيه ٤٩ مى فرمايد:

(وَاَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِما أَنْزَلَ اللهُ...)

«در ميان آنان با آنچه خدا فرود آورده، داورى كن».

در آيه ٥٠ مى فرمايد:

(أَفَحُكْمَ الْجاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ)

«آيا داورى زمان جاهليت را از تو مى خواهند؟».

پس از آين همه آيات كه همه درباره حكومت و قضاوت كه از شئون ولايت به معناى فرمانروايى است، سخن مى گويد; ناگهان مؤمنان را با آيه زير كه مورد نظر فخر رازى است مخاطب مى سازد.

(يا أيُّهَا الّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا اليهودَ والنَّصارى أولياءَ بعضُهُم أولياءُ بعض...)[١]

«اى افراد با ايمان، يهود و نصارى را ولى و سرپرستِ خود نسازيد برخى از آنها سرپرست برخى ديگر هستند و هر كس فرمانروايى آنها را بپذيرد; از آنهاست».

با توجه به آيات قبلى، مفاد آيه ٥١ نيز روشن مى شود كه هرگز درباره مهر و محبت و دوستى تنها سخن نمى گويد، زيرا پس از آن همه بحث پيرامون مسائل مربوط به حاكميت و حكومت قانون الهى، شايسته نيست خداوند فقط