فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٨٢ - ١ نامه امام هشتم(عليه السلام) به مأمون

الصادق، موسى بن جعفر الكاظم، على بن موسى الرضا، محمد بن على الجواد، على بن محمد الهادى، حسن بن على العسكرى، حجة بن الحسن المهدى، قائم منتظر كه صلوات خدا بر آنها باد.

گواهى مى دهيم كه آنان پيشوايان و اوصياى الهى هستند و زمين هيچ گاه از حجت خدا خالى نمى ماند و حجت بر مردم در همه زمانها تمام شده است.

امامان معصوم، تكيه گاه محكم خداوند، و پيشوايان هدايت و حجت بر اهل دنيا تا روز رستاخيز هستند. هر كس با آنها مخالفت ورزد، گمراه و گمراه كننده است، و حق و هدايت را پشت سر انداخته است.

آنان بازگو كنندگان قرآنند و زبان گوياى رسول گرامى(صلى الله عليه وآله) هستند. هر كس بميرد و آنان را نشناسد، مرگ او مرگ جاهليت است.

از اصول اسلام پرهيزگارى و فهميدن دين خداست و نماز و پايدارى در راه دين و پس دادن امانت به صاحبش خواه درست كار باشد يا بدكار، و طولانى كردن سجده ها و روزه گرفتن و شب زنده دارى و پرهيز از گناهان و انتظار فرج با صبر و بردبارى و تحمّل مصيبت ها به زيبايى و خوشرفتارى، و رابطه خوب با مردم است.

آنگاه امام در اين رساله، فروع مختلفى را از ابواب فقه يادآور شده و تفاوت هاى مكتب اماميه را با ديگر مكتب ها در فقه بيان كرده است كه اكنون مورد نظر ما نيست.[١]