فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٧٤ - قرائن ديگر

«و هر كس كه به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نكند، ستمگر است».

٣. (وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ).[١]

«و كسانى كه بر طبق آنچه خدا نازل كرده حكم نمى كنند، فاسقند».

قرائن ديگر

در خود آيات، قرائن روشنى هست كه مقصود از ولى همان سرپرست و متصرف در امور انسان است، نه به معناى محبت و دوستى. اينك بيان اين قرائن:

الف. آيه (يا أَيُّها الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصارى أولياءَ بَعْضُهُمْ أولِياءَ بَعْض وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإنَّهُ مِنْهُمْ إنَّ اللهَ لا يَهْدِى الْقَومَ الظّالِمينَ)[٢] كه مورد استشهاد فخر رازى است، درست همگون با آيه سوره توبه است كه مى فرمايد:

(يا أيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا آبائَكُمْ وَإِخْوانَكُمْ أَولِياء إنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الإيمانِ...).[٣]

اى افراد با ايمان، پدران و برادران خود را آن گاه كه كفر را بر ايمان برگزيدند، سرپرست خود نسازيد...».

اكنون سؤال مى شود: در اين آيه كه مؤمنان را از «ولى» ساختن پدران و برادران در حال انتخاب كفر بر ايمان باز مى دارد، مقصود چيست؟

آيا دوستى فطرى انسان نسبت به پدر و مادر است؟ مسلّماً اين نوع