فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٥٤ - ٣ اثر دعا

«دعا قضاى بد را برمى گرداند و در مقابل، مؤمن گناهى مى كند و از روزى محروم مى شود».

اين تنها شيعه نيست كه اين روايات را نقل كرده است، بلكه محدّثان اهل سنت، نيز شبيه آن را نقل كرده اند و بسيارى از اين روايات را جلال الدين سيوطى در كتاب «الدر المنثور» آورده است.[١]

جلال الدين سيوطى از ابن ابى شيبه در مصنّف و ابن ابى الدنيا در مورد «دعا» از ابن مسعود چنين نقل مى كنند: «هيچ بنده اى نيست كه با اين دعا خدا را بخواند مگر اين كه خدا درآمد او را افزايش مى دهد و آن دعا اين است:

«يا ذا المن ولا يمن عليه، يا ذا الجلال والاكرام يا ذا الطولِ لا إله إلاّ أنت، ظهر اللاجئين وجار المستجيرين ومأمن الخائفين إن كنت كتبنى عندك فى أم الكتاب شقياً فامح عنى اسم الشقاء وأثبتنى عندك سعيداً وإن كنت كتبتنى عندك فى أُمّ الكتاب محروماً مقتراً علىّ رزقى فامح حرمانى ويسّر رزقى وأثبتنى عندك سعيداً موفقاً بالخير فانّك تقول فى كتابك الذى أنزلت: (يمحواالله ما يشاء ويثبت وعنده أُمّ الكتاب).

«اى خدايى كه بر همگان منت مى گذارى و كسى را بر تو منّتى نيست، اى خداوند صاحب بزرگى و احترام، اى صاحب نعمت، جز تو خدايى نيست، پشتيبان پناهندگان و پناه دهنده پناهجويان و آسايشگاه ترسندگان، هستى. اگر مرا نزد خود در امّ الكتاب از افراد بدبخت ثبت