فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٨٦ - ٣ قطع سهم «ذوى القربى»

اگر به راستى پيامبر، گوينده اين سخن بود و اين، يكى از آموزه هاى شريعت اسلام بود بايد آن را به وارثان خود يعنى دختر و همسرانش نيز بگويد، در حالى كه آنان از اين حديث آگاه نبودند و شگفت اينجاست كه دختر پيامبر از ارث محروم شد ولى همسرانش هر كدام مالك حجره اى شدند كه در آن زندگى مى كردند!!

آنچه مى توان گفت اين است كه مقصود پيامبر از آن حديث بر فرض ثبوت آن است كه پيامبران دنياخواه و دنياپرست نيستند كه براى فرزندانشان ثروت فراوانى بر جاى گذارند، امّا اگر گليمى يا ظروفى و يا لباسى از آنها بر جاى بماند، قطعاً ملكِ وارثان آنهاست و در اين ترديدى نيست.

٣. قطع سهم «ذوى القربى»

از نظر قرآن كريم، هنگامى كه غنائمى كه لشكر اسلام، از طريق جهاد به دست مى آورد، ٥١ آن بايد به خدا و پيامبر و بستگان پيامبر برسد و بايد صرف يتيمان و نيازمندان و درماندگان در راه، از خاندان او شود. چنانكه مى فرمايد:

(وَاعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَىْء فَأنَّ للهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى الْقُربى وَالْيَتامى وَالْمَساكِين وَابنِ السَّبيلِ).[١]

«بدانيد هرگونه غنيمتى به دست آوريد، خمس آن براى خدا، و براى پيامبر، و براى نزديكان و يتيمان و مسكينان و واماندگان در راه (از آنها) است».

پس از درگذشت پيامبر گرامى كه غنايم به مدينه سرازير شد، سهم