فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٤٩ - سياست حاكم بر عصر امام هادى(عليه السلام)

«آنان از قله هاى عزت به گودالهاى قبر پايين كشيده شدند، چه در جاى بدى منزل گزيدند.»

«آنگاه كه آنان دراين خانه تاريك فرود آمدند، بانگى برآمد وبه آنها گفته شد: كجا رفت آن تاجها وآن زينتها وآن جلال و شكوه؟!»

«كجا رفت آن چهره هاى غرق درنعمت كه درپشت پرده ها دور از سوز آفتاب زندگى مى كردند.

دراين موقع گور آنان به صدا درآمد وچنين پاسخ داد: اين چهره هاى غرق درنعمت، مركز حشرات و كرمها شدند.»

«آنان مدت درازى در دنيا خوردند ونوشيدند، ولى پس از مدتى خود غذاى حشرات وكرمهاى قبر شدند.

چه خانه هايى را ساختند تا آنان را از گزند روزگار صيانت كند، ولى سرانجام ازاين خانه ها و خانواده ها جدا شدند.

«چه اموال و ذخايرى را به گنج زدند، ولى پس از خود به دست دشمنان آنان افتاد!!»

«خانه ها وكاخهاى آباد آنان به تل خاكى تبديل شد و ساكنان آنها به حفره هاى گور وارد شدند»

هنگامى كه امام از خواندن اين اشعار فارغ شد، متوكل سخت گريست، حضار نيز گريستند و بساط شراب را برچيدند، سپس متوكل امام را به خانه خود باز گرداند[١].