فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢١٧ - پاسخ به يك سؤال

محروميت ابدى كافى است . اكنون با تجزيه و تحليل ياد شده در زير روشن مى شود كه ظالم محروم در آيه، داخل در ضابطه دوم است، نه اول، زيرا فرزندان ابراهيم، مى توانستند چهار صنف باشند:

١. سرتاسر عمر خود گنهكار باشند.

٢. قبل از تصدّى امامت، پاك، اما به هنگام تصدّى امامت، ظلم و ستم پيشه كرده باشند.

٣. در آغاز زندگى قبل از تصدّى، منحرف، اما به هنگام تصدى بر صراط مستقيم باشند.

٤. سراسر عمر خود پاك و طيب و طاهر باشند.

اكنون سؤال مى شود: مقصود ابراهيم از ادامه اين فيض در ذريّه خود، كدام يك از اين چهار طايفه است؟ مسلّماً طايفه نخست و دوم، مورد نظر او نبوده اند، زيرا چگونه مردى الهى مانند ابراهيم خليل براى فردى كه در سراسر عمر خود قانون شكن بوده يا در مقام تصدى چنين انحرافى پيدا كرده درخواست امامت مى كند؟

طبعاً مورد نظر او هر دو صنف اخير بوده ولى قرآن قسم سوم را نفى و به قسم چهارم اكتفا ورزيد. مقام امامت و خلافت در رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) مقام بس شايسته و والايى است كه ايجاب مى كند كه در زندگى امام، نقطه ضعفى در كار نباشد تا مردم به راحتى به او بگروند و از پيشوايى او استقبال نمايند.