فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٠٩ - امام باقر(عليه السلام)
٣. عمر بن عبدالعزيز
٤. يزيد بن عبدالملك
٥. هشام بن عبدالملك
معاصر بود وهمگان به جز عمر بن عبدالعزيز در ستمگرى واستبداد وخود كامگى دست كمى ازنياكان خود نداشتند وپيوسته براى امام باقر(عليه السلام)مشكلاتى فراهم مى نمودند.
براى اينكه از وضع سياسى واختناق دوران امامت امام باقر(عليه السلام) توسط سلاطين اموى اجمالا آگاه شويم، درباره هريك از آنان به صورت فشرده سخن مى گوييم:
وليد بن عبدالملك درشوال سال ٨٦ هجرى زمام امور را به دست گرفت و در نيمه جمادى الاخرى سال ٩٦ هجرى درگذشت. در زمان او هر چند دامنه فتوحات گسترش يافت ولى اين فتوحات، مربوط به روح جهاد و منش دلاورى بود كه پيامبر گرامى در وجود جامعه مسلمان آن روز دميده بود و ارتباطى به امثال وليد نداشت. در تبهكارى وليد همين بس كه عناصر فاسد و جنايتكارى را به عنوان امير وفرمانده بر سرنوشت مسلمانان مسلط ساخته بود واين عده عرصه را بر مردم تنگ كرده بودند. يكى از عمال او حجاج بن يوسف ثقفى بود كه به سفاكى وخون آشامى درتاريخ معروف است. وى در زمان حكومت وليد به استاندارى عراق منصوب گرديد و دستش تا مرفق در خون مردم بى گناه عراق فرو رفت وبه پشتگرمى حكومت مركزى، كشتارها و شكنجه هاى وحشتناكى به راه انداخت.