فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٧٤ - دليل رجعت از قرآن

«روزى كه ما از هر امّتى، گروهى از كسانى كه آيات ما را تكذيب مى كردند، محشور مى كنيم و آنها را يكجا گرد مى آوريم».

در اين آيه، از احياى گروهى از هر قومى گزارش مى دهد. اين احيا نمى تواند مربوط به احياى در روز رستاخيز باشد، زيرا در آن روز، همه مردم، زنده مى شوند، نه گروهى از هر طايفه اى و لذا نام آن روز را روز (يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النّاسُ)[١] مى نامند. و در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ وَتَرَى الأَرْضَ بارِزَةً وَحَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً).[٢]

«روزى كه كوهها را به حركت درمى آوريم و آنچه در دل زمين هست آشكار مى بينى وهمه آنان را برمى انگيزيم و احدى از آنها را فرو گذار نمى كنيم».

جمع بين اين دو گروه از آيات، به اين نحو است كه گروه نخست، مربوط به رجعتِ گروهى به دنياست، در حالى كه آيات گروه دوم مربوط به بعثت و رستاخيز همه انسانهاست.

«مأمون عباسى» درباره رجعت از امام هشتم(عليه السلام) سؤال كرد. امام فرمود: اين كار در امّتهاى پيشين رخ داده و قرآن هم در اين باره سخن گفته است و پيامبر نيز فرموده است: آنچه در امّتهاى پيشين رخ داده در امّت اسلامى نيز رخ خواهد داد.[٣]