فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٤٢ - ١ جايى كه اساس در خطر باشد

چنين جايى حرام است و مسلمان بايد جان و مال خود را از دست بدهد تا اين شعاير محفوظ بماند.

اگر عالم بزرگوارى را تهديد كنند كه در صورتى در ملأ عام شراب نخورد يا با همسر سر برهنه خود ظاهر نشود كشته خواهد شد. او بايد تن به كشته شدن بدهد، اما چنين كارى را كه مايه تزلزل عقايد ديگران مى شود، انجام ندهد.

اصولاً تقيه به خاطر حفظ دين است. هرگاه تقيه سبب شود كه مردم، گروه گروه از دين بيرون بروند، چنين تقيه اى حرام خواهد بود.

حضرت امام (رحمه الله) در درس خود، درباره تقيه، سخنى دارد كه اجمال آن را از نظر شما مى گذرانيم. «برخى از محرّمات و يا واجبات كه در نظر شارع اهميت بسزايى دارد، تقيه در آنها حرام است، مانند ويران كردن كعبه، و تخريب مشاهد مشرفه، و نگارش كتاب در رد اسلام و قرآن و تفسير قرآن به گونه اى الحادى. همه اينها محرمات عظيمى است كه ادله تقيه و اضطرار و اكراه، شامل آنها نمى شود».

مسعدة بن صدقه روايتى از امام نقل مى كند كه حضرت فرمود:«فكلُّ شىء يعمَل المؤمنون بينهم لمكان التقية، مما لا يؤدى الى الفساد فى الدين فانّه جائز».[١] «اگر مؤمن در زندگى خود عمل به تقيه كند، اشكالى ندارد به شرط آن كه مايه تباهى دين نگردد».

شرابخوارى يك حكم فرعى است، هرگاه فرد عادى مورد تهديد قرار گيرد، مى تواند دست به چنين حرامى بزند و جان و مال خود را حفظ كند. اما اگر