فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤١٥ - امام صادق(عليه السلام)

٤. ابراهيم بن وليد بن عبدالملك،

٥. مروان بن محمد (معروف به مروان حمار)،

و از خلفاى بنى عباس با:

٦. عبداللّه بن محمد (معروف به سفاح)

٧. و ابو جعفر(معروف به منصور دوانيقى) هم عصر بود.

درباره عظمت وشخصيت امام صادق(عليه السلام) كافى است بدانيم كه دشمن او منصور دوانيقى وقتى از شهادتش آگاه شد بى اختيار بر او اشك ريخت. تاريخ مى گويد: «نيمه هاى شب بود كه سكوت وخاموشى همه جا را فرا گرفته بود، منصور، منشى مخصوص خود ابوايوب خوزى را به كاخ خود احضار كرد. هنگامى كه ابوايوب وارد اطاق شد، منصور را ديد كه روى صندلى نشسته وشمعى در برابرش روشن بود. او نامه اى در دست داشت وآن را مى خواند و گريه مى كرد. منشى منصور مى گويد بعد از آنكه من سلام كردم، او نامه را به سوى من انداخت وگفت:«اين نامه رامحمد بن سليمان فرماندار مدينه نوشته است وگزارش كرده است كه جعفر بن محمد درگذشته، آيا براى جعفر بن محمد، ديگر نظيرى پيدا مى شود؟».[١]

مالك بن انس كه يكى از ائمه مذاهب چهارگانه اهل تسنن است مى گويد من كراراً به حضور امام صادق(عليه السلام) مى رسيدم او را پيوسته در يكى از سه حال مى ديدم: يا نماز مى گزارد ويا روزه دار بود و يا قرآن مى خواند; هرگز چشمى مانند او را نديده و گوشى نظير كلام آن را نشنيده وهرگز بر قلب انسانى برتر از