فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٨١ - قرآن و عقد موقت

زنانى را براى ازدواج برگزينيد[١] كه هدف، آن باشد كه خود را پاكدامن نگه داريد و از هر نوع عمل جنسى ناروا، خوددارى كنيد».

٤. (فما استمتعتم به منهن فآتوهن أُجورهن فريضة).

«ما» در «فما» ممكن است شرطيه باشد، چنان كه احتمال دارد موصوله باشد به جاى «من» اى «فمن» اكنون بايد ديد كه آيا اين جمله، ناظر به ازدواج دائم است يا ناظر به ازدواج موقت؟ ما خودمان را از هر نوع پيشداورى دور نگه مى داريم تا با ملاحظه آيات ماقبل، هدف اين جمله را روشن كنيم.

اين جمله، يك مطلب را مى رساند و آن اين كه هرگاه (اگر ما شرطيه باشد) و يا هر كس(اگر موصول باشد) كه با آنها استمتاع رخ داد، مهر آنها را بپردازيد. يادآور مى شويم كه نمى تواند ناظر به عقد دائم باشد، چون در آيات پيشين عقد دائم و حكم مهر آن آمده است، اينك اشاره به آيات پيشين:

درباره ازدواج دائم چنين آمده است:

(فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ مَثْنى وَثُلاثَ وَرُباعَ...).[٢]

احكام «مهر» در ازدواج دائم چنين بيان شده است:

(وَآتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ نِحْلَةً).(٣)

«مهريه زنان را به عنوان يك هديه به آنان بدهيد».

و هرگز مربوط به ازدواج با كنيزان نيست زيرا ازدواج با كنيزان، در آيه بعد از اين آيه آمده است: