فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٠٦ - دليل نخست آيه تطهير

شد، زيرا جانشينى آنان براى پيامبر(صلى الله عليه وآله)، جانشينى صورى و ادامه وظايف مادّى نيست، بلكه جانشينى آنان به معناى جانشينى در انجام تمام وظايفى است كه برعهده رسول خدا بوده است كه يكى از آنها تبيين شريعت و تفسير قرآن و پاسخگويى به مسائل نوظهور و نقد شبهات مخالفان و غير ذلك است و چنين قدرت و توانايى از آن فردى است كه در مكتب الهى تربيت يابد و تحت عنايات الهى بزرگ شود تااز فرمان خدا سرپيچى نكند.

حقيقت عصمت اين است كه معصوم داراى قوّه و توانايى است، كه او را از معصيت و خطا دور مى سازد و در سايه شناخت خدا و رسول، واجبى را ترك نكرده و حرامى را انجام نمى دهد، ولى در عين حال توانايى بر ترك واجب و فعل معصيت دارد.

و به ديگر سخن، معصوم از نظر تقوا و پرهيزكارى به پايه اى مى رسد كه شهوت و هوا و هوس بر او غلبه نمى كند، و از نظر علم و دانش به جايى مى رسد كه ديگر خطا نمى نمايد.

مسأله عصمت، چيزى نيست كه اماميه آن را از پيش خود، مطرح كرده باشند، بلكه آيات و روايات بر عصمت امامان، گواهى مى دهد كه برخى را يادآور مى شويم:

دليل نخست: آيه تطهير

قرآن، اهل بيت پيامبر را افراد منزّه از رجس معرفى مى كند و مقصود از رجس، آلودگى معنوى است كه در رأس آن، شرك و نفاق و فسق قرار دارد، چنان كه مى فرمايد: