فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢١٠ - دليل پنجم امامت از آن طاغيان نيست

١. در آتش افكنده شدن به خاطر شكستن بت ها;

٢. بر جاى گذاشتن همسر و فرزند خود در بيابان بى آب و علف مكه;

٣. اجراى فرمان خدا در قربانى كردن فرزند;

تحمل اين همه تكليف و وظايف سخت، او را براى پذيرش مقام امامت مانند پولاد آبديده، آماده ساخت. در چنين شرايطى قرآن مى فرمايد:

(وَإذِ ابْتَلى إبراهيمَ رَبُّهُ بِكَلمات فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إنّى جاعِلُكَ لِلناسِ إماماً قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَتى قالَ لا يَنالُ عَهْدى الظّالِمينَ).[١]

«به خاطر آور هنگامى كه خداوند ابراهيم را با وسايل گوناگونى آزمود و او به خوبى از عهده اين آزمايش ها برآمد. خداوند به او فرمود: من تو را پيشواى مردم قرار دادم ابراهيم عرض كرد از دودمان من نيز امامانى قرار بده، خداوند فرمود: پيمان من به ستمكاران نمى رسد».

گواه روشن بر اين كه مقصود از ابتلا و امتحان همان تكاليف شاقى است كه جز انبيا و اوليا، تحمّل آن را ندارند، آيه مباركه(إنَّ هذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِينُ)[٢]، است يعنى «اين مسلماً همان امتحان آشكار است».

اين آيه پس از داستان امر به ذبح اسماعيل آمده است كه ابراهيم در آنجا آماده شد فرزند خود را فداى محبوب سازد.

بنابراين نمى توان، «امامت» در اين آيه را به نبوت و رسالت تفسير كرد، زيرا ساليان درازى ابراهيم، داراى مقام نبوت بود و فرزندى نداشت، بعدها كه به فلسطين رفت، داراى فرزندى از هاجر شد اسماعيل نام گرفت. آنگاه كه به حد