فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢١٢ - دليل پنجم امامت از آن طاغيان نيست

(ربِّ قَدْ آتَيْتَنى مِنَ المُلْكِ وعَلَّمْتَنِى مِنْ تَأْوِيلِ الأحاديثِ)[١].

«پروردگارا! بخشى عظيم از حكومت به من بخشيدى و مرا از علم تعبير خواب ها آگاه ساختى...».

٣. خداوند درباره داوود كه از فرزندان ابراهيم است مى فرمايد:

(وآتاهُ اللهُ المُلكَ والحِكْمِةَ وَعَلَّمَهُ مِمّا يَشاءُ...).(٢)

«خداوند حكومت و دانش را به او بخشيد و از آنچه مى خواست به او تعليم داد...».

٤. در آيه اى ديگر درباره او مى فرمايد:

(وَشَدَدْنا مُلْكَهُ وآتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الخِطابِ).[٢]

«و حكومت او را استحكام بخشيديم و هم دانش به او داديم و هم داورى عادلانه».

٥. سليمان نيز كه فرزند داود و از ذريّه ابراهيم است، از خدا براى خويش مُلكى را مى طلبد كه شايسته فرد ديگرى پس از وى نباشد، چنان كه مى فرمايد:

(...وَهَبْ لِى مُلْكاً لا يَنْبَغِى لأَحَد مِنْ بَعْدِى إِنَّكَ أَنْتَ الوَهّابُ).[٣]

«پروردگارا به من حكومتى بخش كه پس از من سزاوار هيچ كس نباشد، كه تو بسيار بخشنده اى».

با توجه به اين آيات روشن مى شود: آنچه را كه خدا به ابراهيم عطا فرمود