فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٢٧ - هدف از تقيه

«هنگامى كه منافقان نزد تو آيند مى گويند: ما شهادت مى دهيم كه يقيناً تو رسول خدايى; خداوند مى داند كه تو رسول او هستى ولى خداوند شهادت مى دهد كه منافقان، دروغگو هستند(يعنى به گفته خود ايمان ندارند)».

در مورد آيه، منافقان به ايمان و اسلام و رسالت پيامبر تظاهر كرده اند، در حالى كه در باطن به آن معتقد نبودند و لذا قرآن در آخر آيه بر دروغگو بودن منافقان گواهى مى دهد. اگر حد نفاق و تعريف منافق همان است كه در همين آيه خلاصه شده، با تقيه كه مجراى آن تظاهر به كفر و باطل در مقابل كافران و گنهكاران است، ضد يكديگر مى باشند.

هرگاه بر فرض محال، تقيه از شاخه هاى نفاق بود، و تقيه كنندگان، منافق بودند، هرگز خدا به آن امر نمى كرد[١]، زيرا تقيه در صورتى كه از شاخه هاى نفاق و كار زشت باشد، محال است خدا به كار زشت فرمان دهد، چنان كه مى فرمايد:

(قُلْ إِنَّ اللهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ أَتَقُولُونَ عَلَى اللهِ ما لا تَعْلَمُونَ).(٢)

«بگو خداوند هرگز به كار زشت فرمان نمى دهد، آيا آنچه را كه نمى دانيد به خدانسبت مى دهيد؟!».

هدف از تقيه

مسلماً هر نوع تظاهر بر خلاف آنچه كه در درون است بى انگيزه نخواهد بود. افتخار مؤمن آن است كه به خدا معتقد بوده و رفتار خود را بر طبق دستور خدا تنظيم مى كند، حال اگر گاهى بر خلاف اين روش، رفتار كرد، طبعاً انگيزه اى دارد. و آن، همان حفظ جان و عرض و مال در مقابل شرارت هاست كه ممكن