فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٢٩ - آيه نخست

اقامه نماز جلوگيرى مى كردند، در اين شرايط ميليون ها مسلمان راه تقيه را در پيش گرفتند و به ظاهر هماهنگى نشان دادند، ولى در باطن عقيده و ايمان خود را حفظ كرده و در درون خانه به عبادت خدا مى پرداختند، آنگاه كه اتحاد شوروى فرو پاشيد و بند وزنجيرها از دست و پاى مستضعفان باز شد، آنان دور هم گرد آمدند و به بازسازى مساجد و تعليم شريعت پرداختند. و اگر در آن دوران خفقان تقيه را پيش نمى گرفتند و پيوسته تظاهر به ايمان مى كردند، فردى از آنان باقى نمى ماند و اين درخشندگى و شكوفايى مجدّد و بازگشت به مساجد نصيب آنان نمى گشت.

تا اين جا ما به مفهوم تقيه و فاصله آن با نفاق و اهداف و اغراض آن، آشنا شديم، اكنون وقت آن رسيده كه دلايل تقيه را علاوه بر حكم خرد، از آيات قرآنى و احاديث نبوى، و راهنمايى هاى امامان معصوم(عليهم السلام) بررسى كنيم.

دلايل تقيه در قرآن مجيد

همان طور كه يادآور شديم، تقيه به معناى صحيح يعنى تقديم اهم بر مهم، و حفظ جان و مال از راه هماهنگى ظاهرى با ستمگر، يكى از معارف قرآن و سنت رسول خداست. اينك آياتى كه بر اين اصل گواهى مى دهند:

آيه نخست

(مَنْ كَفَرَ بِاللهِ مِنْ بَعْدِ إيمانِهِ إلاّ مَنْ أُكْرِهَ وَقَلبُهُ مُطْمَئِنٌ
بِالإيمانِ وَلَكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ