فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٠٩ - دليل پنجم امامت از آن طاغيان نيست

اطاعت مطلق در صاحب فرمان كشف مى كنيم كه آنان همگى معصوم بوده و هيچ گاه از آنان زشتى صادر نمى شود.

فخر رازى به اين دليل، توجه كرده و مى گويد: آنجا كه اولواالأمر بدون قيد و شرط، با جزميت كامل، لازم الاطاعه معرفى شده اند، بايد پيراسته از گناه و خطا باشند و گرنه بايد مقيد به پيراستگى از آن دو گردد; سپس مى افزايد: چون در جامعه، چنين افرادى نداريم، ناچار، مراد مجموع امت است كه اگر بر چيزى اجماع كنند، اجماع آنان حجت خواهد بود.

اگر فخر رازى به كتاب و سنت مراجعه مى كرد، هرگز اولوالأمر را به اجماع مسلمانان تفسير نمى كرد، زيرا اميرمؤمنان، و اهل بيت رسالت(عليهم السلام) به نص قرآن معصومند و مراد از اولوالأمر آنها هستند كه از جانب خدا داراى فرمانند، و عجيب اين كه«اولوالأمر» را به اجماع امّت تفسير كنيم كه در اين صورت فرمانروا و فرمانبردار يكى خواهند بود. امّت از يك سو فرمانروا هستند و از سوى ديگر فرمانبردار؟!

دليل پنجم: امامت از آن طاغيان نيست

استدلال با آيه ابتلا در گرو تبيين دو مطلب است:

١. امامت در آيه غير از نبوت است.

٢. مقصود از ظالمان محروم چه كسانى هستند؟

اينك بيان مقدمه نخست:دقت در آيات قرآن، حاكى از آن است كه خداوند بزرگ نخست، ابراهيم را براى نبوت برگزيد، و در دوران نبوّت، با امتحان هاى بزرگى روبرو گشت و از همه آنها سرفراز برآمد، مانند: