فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٦١٠ - ١٣ منابع و مصادر كلامى و فقهى شيعه

چرا دانش امامان معصوم كه خلفاى پيامبر و هم سنگ قرآن هستند، از اين گونه نباشد؟

بنابراين، عالمان و فقيهان و متكلمان اماميه، از چهار نوع علم بهره مى گيرند:

١. كتاب، ٢. سنت، ٣. روايات ويژه معصومان كه بيانگر سنت پيامبر است، ٤. عقل و خرد.

و اگر هم مسأله اى مورد اتفاق عالمان اسلام و يا خصوص شيعه باشد، آن نيز حجت است،زيرا كاشف از آن است كه مدركى در كار بوده كه آنها بدان تكيه كرده اند.

شكى نيست كه قرآن، مطلقات و عمومات و مجملاتى دارد كه هر كدام از اينها به بيان جداگانه اى نيازمندند، يعنى قيد مطلق و تخصيص عام و تبيين مجمل، يكى از وظايف پيامبر(صلى الله عليه وآله) بود، از آن جا كه عمر گرامى پيامبر، به اين كار مهم وفا نكرد، اين وظيفه را بر دوش خاندان رسالت(عليهم السلام) و اهل بيت خود نهاده است كه قيود مطلقات، و مخصص هاى عمومات و مبيّن هاى مجملات را در اختيار امّت بگذارند.

مسلّماً با هر خبرى نمى توان در اطلاقات و عمومات و مجملات قرآن تصرف كرد. بايد به حدّى برسد كه از حجيّت بالايى برخوردار باشد كه تفصيل آن در علم اصول بيان شده است.

امامان معصوم، در طول مدت حضور خود در جامعه، فقيهان و متكلمانى تربيت كرده اند و آنها نيز كلمات و آموزه هاى آنان را در جوامعى گرد آورده و در