فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٣٠ - فقيهان شيعه در قرن چهارم
كه از آنها به جوامع نخستين تعبير مى شود. و اين افراد عبارتند از:
١. يونس بن عبدالرحمان; ابن نديم در فهرست مى گويد: او علاّمه زمان خود و داراى كتابهايى به نامهاى: ١. جوامع الآثار، ٢. الجامع الكبير، ٣. كتاب الشرائع است.
٢. صفوان بن يحيى بجلى; او يكى از افراد معتبر روزگار خود بود و به نگارش سى كتاب، همت گمارده است.
٣و ٤. حسن و حسين; فرزندان سعيد اهوازى كه هر يك سى كتاب را به نگارش درآوردند.
٥. احمد بن محمد بن خالد برقى; متوفاى ٢٧٤هـ صاحب كتاب «المحاسن» كه خوشبختانه تاكنون باقى مانده و به زيور طبع آراسته شده است.
٦. محمد بن احمد بن يحيى اشعرى قمى; صاحب كتاب نوادرالحكمه كه در حدود سال ٢٩٣هـ درگذشته است.
٧. احمد بن محمد بن ابى نصر بزنطى; متوفاى ٢٢١هـ مؤلف كتاب الجامع، اينها فقيهان شيعه در قرن سوم بودند.
اكنون به بيان فقيهان شيعه در قرن چهارم مى پردازيم:
فقيهان شيعه در قرن چهارم
به خاطر باز بودن باب اجتهاد در مدارس شيعه، فقيهان ارزشمندى پرورش يافتند كه به برخى از آنها اشاره مى كنيم:
١. حسن بن على بن أبى عقيل، استاد شيعه صاحب كتاب «المتمسك بحبل آل الرسول».