فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٨١ - ١ نامه امام هشتم(عليه السلام) به مأمون

انسانهاست. او سرور پيامبران مرسل و خاتم پيامبران و برترين جهانيان است. پس از او پيامبرى نيست و هرگز آيين او تغيير نمى پذيرد، و تمام آنچه كه پيامبر اسلام آورده، حق و روشن و مورد تصديق است.

گذشته از ايمان به پيامبر اسلام، به برگزيدگى پيامبران پيشين و حجت هاى خدا از جانب او ايمان داريم.

شهادت دهيم كه قرآن، كتاب صادق اوست كه هرگز باطل به آن راه نيافته است. و آن كتاب، از جانب خداى حكيم و حميد فرستاده شده است.[١]

قرآن مجيد، حافظ و نگهبان كتاب هاى آسمانى پيشين است. و قرآن، از نخستين سوره تا آخر آن، حق و استوار است و ما به محكم و متشابه و وعده ووعيد و ناسخ و منسوخ و داستان ها و گزارش هاى آن ايمان داريم، و معتقديم كه هيچ انسانى نمى تواند مانند آن را بياورد.

ما معتقديم كه پس از درگذشت پيامبر(صلى الله عليه وآله)، حجت خدا بر مؤمنان، و آن كس كه بايد امور مسلمين را به دست بگيرد، و قرآن ناطق، و عالم به احكام آن مى باشد، برادر و خليفه و وصى و ولى پيامبر، على(عليه السلام) است. شخصيتى كه نسبت به پيامبر(صلى الله عليه وآله) به سان هارون نسبت به موسى(عليه السلام) بود.

او اميرمؤمنان و امام متقيان، و پيشواى دست و رو سفيدان، و برترين اوصيا و وارث علم انبياست. و پس از وى، حسن بن على، حسين بن على(عليهما السلام)، سروران جوانان اهل بهشتند، و پس از آن دو اوصياى او به ترتيب زير هستند:

على بن الحسين زين العابدين، محمد بن على الباقر، جعفر بن محمد