فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٢٨ - هدف از تقيه

است از طرف مخالف متوجه او شود.

فرد مؤمن در محيطى به تقيه روى مى آورد كه در آن محيط، آزادى ها زير پا گذاشته شده و جز رأى و عقيده مخالف، به هيچ چيز اجازه ظهور و بروز نمى دهند. در اين صورت مؤمن ناتوان به خاطر حفظ ايمان و جان و مال خويشتن در مقابل حكومت هاى جائر و ظالم، جز تقيه راه ديگرى ندارد.

چيزى كه بايد به آن توجه داد، اين است كه رفتار و اخلاق و زندگى افرادى كه گاهى دچار تقيه مى شود ربطى به زندگى جمعيت هاى سرّى و زيرزمينى كه هدفشان تخريب و تهديد است، ندارند. افرادى كه گاهى تقيه مى كنند، با كسى كارى نداشته و هرگز برنامه اى براى تخريب و تهديد ندارند، فقط از ترس قدرت مخالف، مهر سكوت بر لب مى زنند و رفتار خود را با قدرت زورگو تطبيق مى دهند. قياس انسان مستضعف كه به خاطر حفظ و صيانت خود، راه تقيه را در پيش مى گيرد، با جمعيت هاى سرّى و زيرزمينى كه پيوسته در فكر جمع آورى سلاح و در جستجوى فرصت براى رسيدن به قدرت هستند، نادرست است، زيرا جمعيت هاى سرّى، از مكتب «هدف وسيله را توجيه مى كند» بهره مى گيرند و به هر نوع شرارت، دست مى زنند تا به هدف برسند در حالى كه فرد تقيه كننده، تنها در صدد حفظ جان و مال و عقيده درست خود است.

پيش از فروپاشى شوروى، ميليون ها مسلمان، در جمهورى هاى مسلمان نشين وجود داشتند كه حكومت فاشيستى و ديكتاتور مآبانه ماركسيستها تمام مساجد و مدارس آنها را مصادره كرده و كتابخانه ها را آتش زده بودند و علما و مسلمانان غيور را به قتل رساندند و از هر نوع تظاهر به مراسم دينى و