فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٥٥ - ٣ اثر دعا

كرده اى، نام مرا از شمار بيچارگان پاك كن و در شمار خوشبختان بنويس و اگر در امّ الكتاب نام مرا از بينوايان نوشته اى، تا روزى را بر من تنگ گردانى، نام مرا از محرومان و بينوايان پاك كن و روزيم را آسان بفرما و مرا در شمار نيك بختان نزد خود بنويس، زيرا تو در كتاب خويش كه فرو فرستاده اى آورده اى «خدا آنچه را بخواهد پاك مى كند و آنچه را بخواهد پا برجا مى سازد و امّ الكتاب دفتر اصلى پيش اوست».[١]

اكنون كه با واقعيت بدا آشنا شديم و اين كه «بدا» يك اصل تربيتى است و هشدار مى دهد كه گنهكاران نبايد تصور كنند كه اگر مرتكب گناهى شدند، ديگر سرنوشت آنها قابل دگرگونى نيست، زيرا اين معرفت قرآنى به نام «بدا» به ما مى آموزد اين سرنوشت بد، با كارهاى نيك و از آن جمله استغفار، دگرگون مى گردد، از اين جا به عظمت سخنى كه امام باقر(عليه السلام) و يا امام صادق(عليه السلام)فرموده اند، پى مى بريم.آنجا فرموده اند:

«ما عبد الله عزّ وجلّ بشىء مثل البداء».[٢]

«خدا با چيزى مانند بدا شناخته نشده است».

واژه«عبد» در حديث به معنى «عرف» است. اعتقاد به بدا بيانگر قدرت و عظمت خدا است و اين كه اگر بنده گنهكار شرايط را دگرگون سازد، تقدير نيز با آن هماهنگ مى شود، در صورتى كه در انكار اصل بدا، كاستن از قدرت اوست و اين كه او در برابر تقدير نخست دست بسته است و لذا مى فرمايد:«ما عبدالله بشىء مثل البداء».