فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٨١ - شيعه در عراق

مانند: اميرى، خزانه دارى، مسئوليت ديوان نامه نگارى و... .

در قرن چهارم و پنجم قدرت تشيع در عراق به پايه اى رسيد كه نقابت طالبيان (رسيدگى به كليه امور، اولاد ابوطالب از نيك و بد) به شريف رضى و پس از وى سيد مرتضى واگذار شد، گذشته از اين، سيد مرتضى مسئول ديوان مظالم گرديد، شريف رضى و پدر او، به عنوان اميرالحاج برگزيده شدند، پس از آنان، اين مقام را حسام الدين جعفر بن ابى فراس شيبانى برعهده گرفت.

بعدها، نقابت طالبيان برعهده آل طاووس گذاشته شد، سيد رضى الدين، و غياث الدين عبدالكريم، مدتها اين مقام را دارا بودند.

پس از پيروزى هلاكو، اوقاف اسلامى به خواجه نصير واگذار گرديد، او به اصلاح امور اوقاف پرداخت واصلاحاتى در آن انجام داد، پس از وى فرزند او فخرالدين متصدى اين امر گرديد، و سهم حكومت را در اوقاف قطع و همه را در موارد خود مصرف كرد.

هم اكنون ساكنان جنوب عراق را شيعيان تشكيل مى دهند و در وسط عراق، استانهاى نجف، كربلا، بابل، سماوه، ديوانيه همگى شيعه اند و فقط در شمال عراق، اكثريت با اهل سنت است و گروهى از شيعيان ساكن استان هاى موصل، و كركوك هستند.[١]