فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٧١ - شيعه و علوم طبيعى و رياضى

الف. ابوالفضل بن نوبخت. ابن نديم مى گويد: او از كارمندان دارالحكمه هارون الرشيد بود. ابن القفطى در تاريخ الحكماء مى نويسد: ابوالفضل بن نوبخت از امامان علم كلام بود و در زمان هارون الرشيد مى زيست، و او وى را متصدى كتابخانه دارالحكمه ساخته بود و در حقيقت او از علماى قرن دوم بود.

ب. فرزند او اسحاق بن نوبخت. او از دانشمندان قرن سوم بود.

ج. يعقوب بن اسحاق بن نوبخت. او در حكمت و كلام و نجوم پيشتاز بود.[١]

د. ابوعلى احمد بن محمد بن يعقوب بن مسكويه. او از بزرگان شيعه و از عالى مقامان فلاسفه اين طايفه است. او در علوم اوائل، آثارى دارد و تعليقاتى در منطق و نوشته هايى در حكمت و رياضيات.[٢]

هـ.. جابر بن حيّان، وى از بزرگان دانشمند شيعه و سرآمد روزگار در علم شيمى و فيزيك بود. او نخستين كسى است كه طبقات چشم انسان را كشف كرده بود و نخستين كسى بود كه عقيده داشت مى توان بى ارزش ترين فلزات را به طلا و نقره تبديل كرد. بلكه او ابتكارات جديدى در علم شيمى دارد و آن همان است كه از آن به «علم الميزان» تعبير مى كند و مقصود از آن «وزن مخصوص» فلزات و غير فلزات است.[٣] پيرامون زندگانى وى كتابهاى فراوانى نوشته شده و همگان متفقند كه وى شاگرد امام صادق(عليه السلام)بوده است.

و. ابوالقاسم على بن قاسم قصرى. او از دانشمندان قرن چهارم است و ابن