فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٤٣ - نتايج بررسى

يك عالم دينى و يك مرجع بزرگ تهديد شود تا اين كار را انجام دهد، نبايد به اين كار تن دردهد هر چند سبب كشته شدن او گردد.

احكام ارث، طلاق، نماز و حج از احكام فرعى است، هرگاه از يك عالم دينى بخواهند كه كتابى در تحريف اين احكام بنويسد و الا چنين و چنان خواهد شد، او هرگز نبايد تن به تقيه دهد و چنين كتابى بنويسد.

٢. جايى كه مايه خونريزى گردد

در جايى كه انسان را مجبور به كشتن انسان بى گناهى كنند كه اگر اين كار را انجام ندهد، خود او كشته مى شود يا ضرر غير قابل تحملى به او مى رسد، در اين صورت، تقيه حرام است، زيرا تقيه براى اين تشريع شده كه خون مسلمان، مصون و محفوظ بماند، هرگاه تقيه انسان از يك ظالم، مايه خونريزى گردد و خون انسان محترمى ريخته شود، طبعاً حرام خواهد بود. امام باقر(عليه السلام) مى فرمايد: «إنّما جُعِلَتِ التَّقية ليُحقَن الدم فإذا بلغ الدم فليست تقية».[١]

از اين بحث گسترده اين نتايج به دست آمد:

نتايج بررسى

١. تقيه، ريشه قرآنى دارد و سنت پيامبر(عليه السلام)، آن را تأييد كرده است و در عصر رسالت به آن عمل شده است.

٢. تقيه سلاح ضعيفان است كه براى حفظ جان و مال خود از شر قدرتمندان از آن بهره مى گيرند و هرگز به معناى تشكيلات سرّى و زيرزمينى