فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٧٣ - پاسخ

دوستى يهود و نصارا را مطرح كند، بلكه لازم است ريشه مفاسد را مطرح كند كه همان، پذيرش ولايت آنان، بر خود است، كه طبعاً مفاسد زيادى را دربردارد.

از اين بيان روشن مى شود كه در آيه ٥٧ كه مى فرمايد:

(ياأيُّها الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الَّذِينَ اتَّخَذُوا دينَكُمْ هُزُواً وَلَعِباً مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَالْكُفّارَ أَوْلياءَ وَاتَّقُوا اللهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ).[١]

هرگز سخن درباره دوستى ساده نيست بلكه مسأله، پذيرش ولايت آنان در قلمروهاى مختلف، مانند قضاوت و داورى و يا تشريع حكم الهى و مديريت اجرايى در اين زمينه هاست.

در چنين هاله اى از افكار و انديشه ها مفاد آيه مورد بحث تجلى مى كند:

(إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا...).

«ولى شما تنها خدا و پيامبر او و مؤمنانى هستند كه اين صفات را دارند».

و علت حصر ولايت در اين سه نفر آن است كه گروه هاى پيشين، زير بار ولايت خدا نرفته اند و صادقانه حكم خدا را اجرا نكرده اند، و لذا آنان را به سه نوع تهديد هشدار داده است:

١. (وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أنْزَلَ اللهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ).

«و آنها كه به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نمى كنند، كافرند».

٢. (وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللهُ فَأُولئِكَ هُمُ الظّالِمُونَ).