مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩٠ - راجع به کفر یزید بن معاویه
مسلم این است که در باب امر به لزوم جماعت به سند خود از نافع نقل میکند:
”جاء عبدالله بن عمَر إلی عبدالله بن مُطیع حین کان من أمر الحَرَّة ما کان، زمنَ یزیدَ بن معاویة، فقال: اطرَحوا لأبیعبدالرّحمن وسادةً!
فقال: إنِّی لم آتِکَ لأجْلِسَ، أتَیْتُکَ لأُحَدِّثَکَ! سمعتُ من رسولالله یقول:
مَن خَلَعَ یدًا من طاعةٍ، لَقِیَ الله یوم القیامة لا حُجَّةَ له؛ و مَن مات و لیس فی عنقه بیعةٌ، مات مِیتَةً جاهلیَّةً.“ ...
و به دو طریق دیگر از نافع روایت کرده، و هم به طریق دیگر از زیدبن أسلم از پدرش معنای حدیث نافع را از ابنعمر روایت کرده؛ و لفظ صحیحبخاری که أصحّ الکتب عندهم بعد از کتاب باری است، چنین است:
لمّا خَلَعَ أهلُ المدینة یزیدَ بن معاویةَ، جَمَعَ ابنُعُمرَ حَشَمَه و وُلدَه فقال:
إنّی سمعتُ النبیَّ یقول: ”یُنصَبُ لکلِّ غادرٍ لِواءٌ یوم القیامة.“ و إنّا قد بایَعْنا هذا الرّجُلَ علی بیعةِ الله و رسولِه؛ و إنّی لا أعْلَمُ غَدرًا أعظمَ مِنْ أن یُبایَع رجلٌ علی بیعةِ اللهِ و رسولِه، ثم یُنصَبَ له القتالُ. و إنّی لا أعلمُ أحَدًا منکم خلَعه و لا بایَعَه فی هذا الأمر إلّا کانت الفصلُ بینی و بَینَه.
ـ انتهی، حکایةً عن رسالة الصَّمصام القاطع، للسیّد المؤیّد السیّد محمّد، ولد السیّد الفاضل النحریر السیّد دلدارعلی الهندی ـقدس سرهماـ؛ و نسخة البخاری حاضرة عندی، إلّا أنّ ضیقَ المجال عاوقنی عن المراجعة إلیها، و لا بأس بعد وثاقة الناقل، لاسیّما مثل هذا الفاضل.»
در صفحه ٣٠٨ تا ٣١٠ بحثی بلیغ در حدیث: «لا یَزال هذا الأمرُ عزیزًا یُنصَرون علی من ناوَأهم علیه[١] إلی اثنیعشر خلیفة کلّهم من قریشٍ.»و طریق تطبیق
[١]. أی: یُنصَرون علی من عاداهم علی أمر الخلافة. (محقّق)