مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٦٢ - علیّبن أبیحمزة بَطائنی

و منها: «ما رواه علیبن محمّد، قال: حدّثنی محمّدبن أحمد، عن أبی‌عبد‌الله الرّازی، عن أحمدبن أبی‌نصر، عن محمّد بن الفضیل، عن أبی‌الحسن الرّضا علیهالسّلام، قال: قلت: جعلت فداک! إنّی خلّفت ابن أبی‌حمزة و ابن‌مهران و ابن أبی‌سعید أشدَّ أهل الدّنیا عداوةً لِلّه. قال: فقال: ”ما ضرّک من ضلّ إذا اهتدیتَ؛ إنّهم کذّبوا رسولالله صلّی الله علیه و آله و سلّم، و کذّبوا أمیر‌المؤمنین علیهالسّلام، و کذّبوا فلانًا و فلانًا و کذّبوا جعفرًا و موسی و لی بآبائی علیهمالسّلام أُسوة.“

قلت: جعلت فداک! إنّا نروی أنّک قلت لابن مهران: أذهب الله نور قلبک و أدخل الفقر بیتک! فقال: ”کیف حاله و حال بِرّه؟“ قلت: یا سیدی! أشدُّ حال، هم مکروبون ببغداد و لم یقدر الحسینُ أن یخرج إلی العمرة.

فسکت و سمعته یقول فی ابن‌أبی‌حمزة: ”أما استبان لکم کذبه؟ ألیس هو الّذی یروی أنّ رأس المهدیّ یُهدی إلی عیسیبن موسی و هو صاحب السُّفیانیّ، و قال: إنّ أباالحسن یعود إلی ثمانیة ‌أشهر؟»[١]

و منها: «ما رواه بسندٍ عن إسماعیلبن سهل فی حدیث أسبقنا نقله‌ فی ترجمة الحسن بن أبی‌سعید المکاریّ، تضمّن مکالمة ‌علیّبن أبی‌حمزة هذا مع الرّضا علیهالسّلام، و إنکاره إمامته و وقفه علی أبیه الکاظم علیهالسّلام و إنکاره موته.»[٢]

تا اینجا بعضی از روایات وارده در رجال کشّی را نقل کردیم، و سپس مرحوم ما‌مقانی بعضی از روایات وارده از شیخ در کتاب غیبت را نقل می‌کند که شدّت عناد او را نسبت به حضرت ثامن الحجج می‌رساند، با آنکه قبلاً معترف به وصایت آن حضرت بوده است.

[١]. همان، ص ٤٠٥.

[٢]. همان، ص ٤٦٣.