مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٥١ - علی بن العبّاس الرُّومیّ، المعروف بابن الرُّومیّ

فلیتأمّل فی المقام، و لابدّ من الفحص حتّی یتبیّن حقیقة المرام.[١]

و اینک در اینجا یکی از شواهدی را که دلیل بر عدم تشیّع اوست ذکر می‌کنیم.

در مروج الذّهب، طبع مطبعۀ سعادت، سنۀ ١٣٦٧ هجری، در پایان جلد ٢ که آخرین بحث از ترجمۀ امیرالمؤمنین علیّ بن أبی‌طالب علیهماالسّلام است، در صفحۀ ٤٣٧ و ٤٣٨ بعد از ذکر فضائلی از امیرالمؤمنین علیهالسّلام که آن حضرت در آن فضایل متفرّد بودند و همگی ملاک برای افضلیّت است، گوید:

«فهذا و غیره من فضائله، و ما اجتمع فیه الخصال ممّا تفرّق فی غیره. و لکُلٍّ فضائلُ ممّن تقدّم و تأخّر. و قُبض النبیّ صلّی الله علیه (و آله) و سلّم و هو راضٍ عنهم، مخبرٌ عن بَواطنهم بموافقتها لظواهرهم بالإیمان؛ و بذلک نزل التّنزیل، و تولّی بعضهم بعضًا.

فلمّا قُبض رسولالله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم و ارتفع الوحی، حدَثت أمورٌ تنازع النّاس فی صحّتها منهم؛ و ذلک غیر یقین و لایُقطَع علیهم بها، و الیقین من أمورهم ما تقدّم.

و ما رُوی ممّا کان فی أحداثهم بعد نبیّهم صلّی الله علیه (و آله) و سلّم فغیر متیقّن، بل هو ممکن؛ و نحن نعتقد فیهم ما تقدّم. و الله أعلم بما حدَث و اللهُ ولیّ التّوفیق.»

أقول: این گفتار، گفتار یک مرد شیعه‌مذهب نیست که تبرّی از غاصبین خلافت را جزو مذهب خود می‌داند.[٢]

علی بن العبّاس الرُّومیّ، المعروف بابن الرُّومیّ

[تأسیس الشّیعة لعلوم الإسلام] صفحة ٢١١: «و له فی مذهبه شعر:

[١]. جنگ ١٦، ص ١٢٣.

[٢]. جنگ ١٦، ص ١٣٥.