مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٢١ - آمدن امیرالمؤمنین با طیّ الأرض به مدائن
فأجابه ابنُالأقساسی بالبدیهة، بقوله:
|
أنکرتَ لیلة إذ صار الوصیّ إلی |
أرض المدائن لمّا أن لها طلبا |
|
|
و غسَّل الطّهر سلمانًا و عاد إلی |
عراص یثربَ و الإصباحُ ما وجبا |
|
|
و قلتَ: ”ذلک من قول الغلاة“ و ما |
ذنب الغلاة إذا لم یوردوا کذبا؟ |
|
|
فآصفُ قبل ردّ الطّرف من سبإٍ |
بعرش بلقیس وافی یخرَق الحُجُبا |
|
|
فأنت فی آصفَ لم تغلُ فیه، بلی |
فی حیدرٍ أنا غالٍ، إنّ ذا عجبا |
|
|
إن کان أحمد خیرَ المرسلینَ، فذا |
خیرُ الوصیّین أو کلُّ الحدیث هَبا |
این ابیات را علاّمه سماوی در طلیعه به اقساسی نسبت داده است، و چنین پنداشته است که او همراه با مستنصر بوده است؛ ذاهلًا عن أنّ میلاد المستنصر کان بعد وفاة السیّد بأربعة عشر سنة.
و علاّمه سیّد محسن امین در اعیان الشّیعة، جلد ٢١، صفحه ٢٣٣ این اشعار را به حسن بن حمزۀ اقساسی نسبت داده است؛ با آنکه زمان حسن بن حمزه که عموی سیّد محمّد است، از سیّد محمّد مقدّم بوده است.
و ابنشهرآشوب در مناقب، جلد ١، صفحه ٤٤٩ این ابیات را با مختصر اختلافی به ابوالفضل تمیمی نسبت داده است؛ فروایة ابنشهرآشوب هذه الأبیات تثبت عدمَ کونها من نظم السیّد محمّد [قطبالدّین] الأقساسی، إذ ابنشهرآشوب تُوُفِّی سنة ٥٨٨ قبل ولادة المستنصر بسَنةٍ، و قبل وفاة السیّد [القطب] بسبع و خمسین سنة.
و لعلّها لأبیالفضل التّمیمی أو لغیره من أسلاف آل الأقساسی الأوّلین؛ و أنشدها السیّد محمّد [قطبالدّین] للمستنصر.»[١]و[٢]
[١]. لازم به ذکر است که عبارات فارسی ترجمۀ متن الغدیر است. (محقّق)
[٢]. جنگ ١٦، ص ٢.