مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٨٠ - معاویه با وجود عهد و پیمان و امان به او، وی را کشت

و در قناعت و رضا به میسور گوید:

در ضد این صفت در علوّ همّت گوید:

و در وصف برّ گوید:

أقول: حمدالله مستوفی در تاریخ گزیده، طبع سوّم، صفحه ٧٠٧ گوید:

«امرؤالقیس در زمان جاهلیّت بود، نزدیک به عهد رسولالله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم؛ در قصیده‌ای گفته است: (وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ) (سوره سبأ آیه ١٣)؛ چون این سخن به رسول خدا صلّیالله علیه (و آله) و سلّم رسانیدند، در حقّ او فرمود: ”لعن الله المَلِک الضِّلّیل نَطَق بالقرآن قبل أن ینزل!“»[١]

عَمرو بن حَمِق الخُزاعیّ

[معاویه با وجود عهد و پیمان و امان به او، وی را کشت]

[تأسیس الشّیعة لعلوم الإسلام] صفحة ٤٠٦:

«و منهم: عَمرو بن الحَمِق الخزاعیّ، رضوان الله علیه. قال ابن‌عبدالبرّ فی الاستیعاب: ”هاجر إلی النبیّ بعد الحدیبیّة.“ إلی أن قال: ”صار من شیعة علیّ رضی الله

[١]. جنگ ٢٥، ص ١ ـ ١٢.