مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١٣ - محمّد بن عبدالرّحمن البغدادی، معروف به ابنالقُرَیعة القاضی

ثم عزَل ابنَ‌هبیرة عن الکوفة و أغرمه ألف ألف، و لم یَلِ له شیئًا حتّی مات.

و کانت أیّامُ هشام عشرین سنة، وُلِّیَ سنة ستّ و مائة و توفّی سنة ستّ و عشرین و مائة، بعد أن حجّ إحدی‌عشرةَ حَجّةً و هو خلیفة.»[١]

سالم، مولی أبی‌حُذَیفة

در أُسدالغابة، جلد ٢، صفحه ٢٤٧ و ٢٤٨ آورده است که:

«سالم، مولی أبی‌حُذیفة: سالم بن عبید بن ربیعه است که از اهل اصطخر فارس بوده، و غلام ثَبیتۀ انصاریّه ـزوجۀ ابو‌حذیفهـ بوده است، و ثبیته او را آزاد کرد؛ فلهذا حذیفه که شوهر ثبیته بود او را به عنوان پسری گرفت و تَبَنّی به عمل آمد ـو بنابراین مولی ابو‌حذیفه یعنی پسرخواندۀ ابوحذیفهـ تا اینکه اسلام حکمِ پسرخواندگی را باطل اعلام کرد.

ابو‌حذیفه پسر عتبة بن ربیعة بن عبدِ‌شمس است... و کان عمَر بن الخطّاب یکثر الثّناء‌ علیه، حتّی قال لمّا أوصی عند موته: ”لوکان سالم حیًّا، ما جلعتُها شوری!“ قال أبو‌عمر: ”معناه أنّه کان یصدر عن رأیه فیمن یولّیه الخلافة.“ شهد سالم بدرًا و أُحدًا و الخندق و المشاهد کلّها مع رسولالله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم، و قُتل یوم الیمامة.»[٢]

محمّد بن عبدالرّحمن البغدادی، معروف به ابن‌القُرَیعة القاضی

در سفینة البحار، جلد ٢، صفحه ٤٢٥ در مادّۀ قَرَعَ گوید:

«ابن‌القُرَیعة القاضی، أبوبکر، محمّدبن عبدالرّحمن البغدادی کان قاضیًا بسِنْدیّة ـقریة بین بغداد و أنبارـ و کان فصیحًا مَزّاحًا لطیفَ الطّبع.»

[١]. جنگ ٢٠، ص ٤٥٢.

[٢]. جنگ ١٦، ص ١٣٥.