مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٨٣ - درباره تشیّع فردوسی

«به گفتار پیغمبرت راه جوی

دل از تیرگی‌ها بدین آب شوی

چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی

خداوند امر و خداوند نهی

که من شهر علمم علیَّم در است

درست این سخن گفت پیغمبر است

گواهی دهم کاین سخن را ز اوست

تو گویی دو گوشم به آواز اوست

منم بندۀ اهلبیت نبیّ

ستایندۀ خاک پای وصیّ

اگر چشم داری به دیگر سرای

به نزد نبیّ و وصی گیر جای

گرت زین بد آید گناه من است

چنین است و این رسم و راه من است

بدین زادم و هم بدین بگذرم

چنان دان که خاک پی حیدرم

اَبا دیگران مرمرا کار نیست

جز این در مرا هیچ گفتار نیست

نبیّ و علیّ، دختر و هر دو پور

گزیدم و زان دیگرانم نفور

دلت گر به راه خطا مایل است

تو را دشمن اندر جهان خود دل است

هر آن کس که در دلش بغض علی است

از او خوارتر در جهان زار کیست؟

نباشد مگر بی‌پدر دشمنش

که یزدان به آتش بسوزد تنش»[١]