مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٧٣ - امرؤالقیس بن عَدیّ الکلبیّ

عنها کان خیرًا لک.“ قال الأعمش: ”أ لمثلی تقول هذا؟!“[١]

و ردّ علیه فشتمه بما لا حاجة بنا إلی ذکره؛ و کان ـرحمه الله‌ـ (کما وصفه الذّهبی فی میزانه) أحد الأئمّة الثّقات، و کما قال ابن‌خلّکان إذ ترجمه فی وفیاته، فقال: ”کان ثقةً عالمًا فاضلًا.“»[٢]

امرؤ‌القیس بن عَدیّ الکلبیّ

در أغانی، از طبع دارالکتب، جلد ١٦، صفحۀ ١٣٩ در اخبار حضرت حسین بنعلی و نسب او آورده است که:

«... عن مالک بن أعین، قال: سمعت سُکینة بنتالحسین تقول: ”عاتب عمّی الحسن أبی فی أُمّی فقال:

و در صفحۀ ١٤٠ و ١٤١ گوید: «... قال عوفُ بن خارجةَ المُرّیّ: ”والله إنّی لَعندَ عمر بن الخطّاب ـ رضی الله عنه ـ فی خلافته، إذ أقبل رجلٌ أفحجُ أجلی أمعَر[٣] یتخطّی رقابَ الناس، حتّی قام بین یدی عمر، فحیّاه بتحیّة الخلافة؛ فقال له عمر: فمن أنت؟ قال: أنا امرؤ نصرانیّ، أنا امرؤ‌القیس بن عَدیّ الکلبیّ.“

قال: ”فلمیعرفه عمر؛ فقال له رجلٌ من القوم: هذا صاحب بکر بن وائل الّذی أغار علیهم فی الجاهلیّة یوم فَلج.

[١]. بحار الأنوار، ج ٣٩، ص ١٩٦، به نقل از الأمالی، شیخ طوسی، با قدری اختلاف.

[٢]. جنگ ٢٠، ص ٤٧.

[٣]. الأفحج: الّذی تتدانی صدور قدمیه و یتباعد عقباه إذا مشی؛ و الأجلی: الّذی انحسر مقدّم شعره؛ و الأمعر: الّذی سقَط شعره. (الأغانی)